Fietsen naar Cap Skirring: kerstavond zonder gasten

Vlak voor het strand verschijnen er zeekoeien, op de ochtend dat we vertrekken. Meer dan een donkere vlek die even bovenkomt om adem te halen, zien we niet. Maar ze zijn er wel.

Door de savanne naar Elinkine

Na het ontbijt stappen we op de fiets. De route loopt grotendeels over gravelwegen door savanne: hoge grassen, plukjes bomen en struikgewas. Veel runderen met grote, puntige hoorns, begeleid door herders die ’s nachts in eenvoudige hutjes langs de route slapen. De aanwezigheid van zoveel vee laat weinig ruimte voor ander wild. Af en toe passeren we groepen grote bomen, restanten van het loofbos dat hier ooit aaneengesloten stond en dat in de Casamance zijn noordelijke grens bereikt.

We fietsen naar Elinkine, een dorpje aan het water van een brede bolong, van waaruit bootjes vertrekken naar de eilanden in de delta. Bij restaurantje Mama Africa stoppen we voor iets te eten, met uitzicht op de bedrijvigheid: mensen die van alles proberen te verkopen, bootjes die afvaren en aanleggen, vrouwen met grote ladingen op hun hoofd. Tussen dit alles worden een paar witte vrouwelijke boomers uiterst voorzichtig uit een bootje getild om maar geen natte voeten te krijgen.

Vroeg vertrekken is hier geen luxe maar noodzaak: de zon komt rond half acht op en de temperatuur loopt snel op. De laatste vijftien kilometer vliegen we met stevige meewind over asfalt door de mangroven.

Koeien in de branding

Af en toe rijden er legervoertuigen voorbij met zwaarbewapende militairen. Om de paar jaar laait de separatistische onrust in de Casamance weer op, en dan rijdt het leger hier rond. De militairen zwaaien vriendelijk terug.

We hebben onverwacht een schitterende plek uitgekozen: Campement Bolongs Passion. Op het terras aan het water zit meteen een bekend gezicht: de drie Fransen uit Thionck Essil. Van alle accommodaties in de omgeving belanden we toevallig op dezelfde plek.

Het strand is mooi en rustiger dan de reputatie van de meest toeristische bestemming van Senegal doet vermoeden. Koeien staan op bijna wit poederzand vlak bij de branding. Lokale jongens zoeken verkoeling in het water en houden zichzelf fit met zelfbedachte bootcampoefeningen in het mulle zand.

Kerstmenu voor niemand

Terug in het campement blijken wij samen met de Fransen de enige gasten. Het restaurant is wel in kerststemming: kerstmuziek, versiering en serveersters met kerstmutsen. In de keuken staan drie dames klaar.

Ze hebben een volledig driegangen kerstmenu voorbereid, maar er is niemand om het voor te serveren.

We geven ons er lachend aan over, bestellen een fles wijn en proosten.

De kerstmuziek is slecht, de sfeer licht ongemakkelijk. En juist daardoor grappig. We eten een krabsalade, gegrilde aubergine, lamsvlees met aardappelpakketjes en wortel, en sluiten af met een ijstaart. De meisjes dansen een beetje mee achter de bar. Buiten is het dertig graden.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig