De boot die halverwege een gat kreeg

De boot naar Koh Sdach is van het type gaar, maar zolang je in de gaten houdt waar je eruit kunt mocht het misgaan, maak ik me niet te veel zorgen. Ongeveer halverwege houdt de motor er ineens mee op en gaat de boot scheef hangen: er blijkt een gat in de bodem te zitten. Binnen een uur is het gedicht door iemand die met een duikbril onder de boot verdwijnt en er iets in propt, en met een uur vertraging varen we verder. Een nieuwe boot zou beter zijn, maar die moet je kunnen betalen. Bij aankomst is duidelijk dat wij de enige blanken zijn die uitstappen, tussen de verkopers die als meeuwen op de smalle loopplank afkomen.

Halverwege houdt de motor ermee op en gaat de boot scheef hangen: er zit een gat in de bodem, dat een man met een duikbril van onderaf dicht komt proppen.

Een dorp zonder Engels

Koh Sdach is een langgerekt vissersdorp van houten huizen, deels op palen boven de zee gebouwd, vol nieuwsgierige Cambodjanen. Het is achthonderd meter lopen naar ons onderkomen, dat achter de ijsfabriek blijkt te liggen: een kale bungalow aan het water, tussen de karaokebars, voor $5 (ca. €4). Engels wordt hier niet gesproken, dus iets te eten bestellen wordt een oefening in gebarentaal en losse woorden, waar we met moeite in slagen. We hebben geen strand met palmbomen, maar de lucht is blauw en het water helder, en dat is voorlopig genoeg.