In Kota Bharu scheiden onze wegen, net als destijds in Australië: Emiel & Heidi gaan naar het zuiden om vanuit Singapore terug te vliegen, wij noordwaarts naar Bangkok. De afgelopen twee weken zijn belachelijk snel gegaan, en het afscheid geeft Floor een sterke heimwee, want het is goed te weten dat we zulke vrienden in Nederland hebben. Voor ons gaat het nu ook hard: over minder dan vijftig nachten zitten we weer thuis. Wat we deze weken vooral hebben gemerkt, is hoe onthaast we zelf zijn geraakt. Voor ons is een drukke dag er een met twee dingen erop, terwijl Emiel & Heidi nog van alles willen doen en ons inefficiënt vinden.
Voor ons is een drukke dag er een met twee dingen erop; kwart voor en kwart over negen zijn allebei gewoon negen uur.
De moesson achter ons
Vroeg vertrekken we uit Kota Bharu, met de bus naar de Thaise grens en dan de trein naar Hat Yai. Zodra we in Thailand zijn, valt op hoe geciviliseerd Maleisië eigenlijk was: hier is het chaotischer, de tuktuks rijden weer op straat en links en rechts loopt een monnik in oranje gewaad. Belangrijker nog, we hebben de moesson achter ons gelaten, en dat is meteen te zien, want de lucht is blauw en het is lekker heet. Pas later lezen we in de krant dat in de zuidelijke provincies waar we net doorheen zijn gereden de noodtoestand is uitgeroepen; wij zijn er zonder kleerscheuren doorheen gekomen.
Waar deze dag ligt
Terug door Zuidoost-Azië, nu in Thailand. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.