De grens over naar Krong Koh Kong

Vanaf Trat nemen we een minibus naar de grensplaats Hat Lek, die we delen met drie Amerikanen. Een van hen ligt half ziek op de bank, een ander is met een woordenboek in de weer om de chauffeur uit te horen hoe lang het nog is tot de grens. Als hij het antwoord niet vertrouwt, stelt hij dezelfde vraag aan Floor, en op haar juiste antwoord van ongeveer een uur reageert hij dat ze het mis heeft; ze blijken geen idee te hebben waar we zijn. Even later vraagt hij nog of de bus kan wachten zodat hij ergens een dvd-speler kan kopen. Reizen betekent ook dit: je komt onderweg medereizigers tegen bij wie je blij bent als de grens hen scheidt van jou.

Op haar juiste antwoord dat de grens een uur weg is, krijgt Floor te horen dat ze het mis heeft, door mensen die niet eens weten in welk land ze zitten.

Een grens als scheidslijn

Aan de grens is het verschil meteen zichtbaar: Krong Koh Kong heeft één asfaltweg, de rest is stoffige zandweg, met plassen stilstaand water vol afval waar we op malaria bedacht moeten zijn, en half gesloopte of half gebouwde huizen waarvan niet te zeggen is welke van de twee. Toch is het geen naargeestige plek, want de mensen zijn vriendelijk en beantwoorden vrijwel elke lach. De schaduwkant is er ook: veel hotels fungeren als bordeel voor de sekstoeristen die vanuit Thailand oversteken voor een nieuw visum, en tot twee keer toe worden mij “young girls” aangeboden, waarna ik zo kwaad word dat de aanbieder afdruipt. We mijden de tourist-trap, nemen een simpele kamer voor 100 baht (ca. €2,20), en horen van een ander stel over een rustig eiland halverwege naar Sihanoukville, per boot te bereiken voor $10 per persoon. Daar gaan we heen.