Beschaamd terug over de grens

We besluiten terug te gaan naar Thailand, naar het goede ziekenhuis in Trat, want we weten nog steeds niet wat Floor mankeert. Eerst nog een infuus, want uitdroging blijft het probleem, en dan de eindrekening van de kliniek: $17. Voor ons is dat weinig, maar het is precies wat een Cambodjaan hier ook betaalt, en voor hen is het veel geld: een paspoort kost hier al $150, meer dan het halve jaarsalaris. We voelen ons er beschaamd over dat wij simpelweg naar Thailand kunnen vertrekken, iets wat voor de mensen hier onmogelijk is. Beschaamd of niet, met de gezondheid in het geding doe je dat toch.

De rekening van $17 is pas duur als je bedenkt dat een paspoort hier $150 kost, meer dan het halve jaarsalaris.

Drie valuta en een grens

Voor we gaan, nog dit over hoe hier wordt afgerekend: je betaalt in Riel, baht of dollar door elkaar, en het is heel gewoon om je wisselgeld in drie valuta terug te krijgen, terwijl er niet eens een officiële koers van de Riel bestaat en de biljetten er slechter uitzien dan monopoliegeld. De boot naar Krong Koh Kong gaat deze keer zonder mankementen, en aan de grens zijn we, geoefend als we zijn, als eersten van de grote groep blanken de andere kant op. In Thailand stappen we meteen in een minibus naar Trat, dit keer zonder vervelende medereizigers, en om zes uur zoeken we een kamer met eigen douche, want naar het ziekenhuis gaan we pas morgen; vanavond moet Floor vooral plat.