De verkeerde plek om ziek te worden

De dag loopt uit op een verschrikking, vooral voor Floor. In de nacht is ze zwaar aan de diarree geraakt, en tegen elf uur begint het te kantelen: ze heeft het koud maar voelt gloeiend heet aan, en de thermometer geeft 40,4 graden. Zweten om af te koelen doet ze niet, ze wordt lijkbleek en droogt uit. Dit is geen gewone voedselvergiftiging, want in tien uur tijd is ze twaalf keer naar de wc geweest en in nog geen drie uur van normaal naar ruim veertig graden gegaan. We zoeken de kliniek op die we hadden zien liggen, een houten hok dat voor ziekenhuis doorgaat, waar eerst geen dokter lijkt te zijn en dan toch iemand opduikt die een paar woorden Frans spreekt.

In tien uur tijd twaalf keer naar de wc en in drie uur van normaal naar ruim veertig graden koorts: dit is geen gewone voedselvergiftiging.

Een infuus aan de gordijnrail

Bij de kliniek stort Floor in, en dan wordt het serieus genomen. Een malariatest is negatief, de dokter denkt aan tyfus. Er komt een infuus, met de medicijnen vooraf te betalen, $12, en langzaam zakt de koorts en wijkt het uitdrogingsgevaar. Ze willen dat Floor blijft, maar in die stoffige kamer laat ik haar niet achter, dus we gaan met z’n drieën terug naar het hotel: de bestuurder voorop, Floor in het midden met het infuus in haar arm, en ik erachter met de zak omhooggehouden. Dat verzin je niet. ’s Avonds brengen ze uit zichzelf een nieuwe zak, en het is de bedoeling dat ik die zelf verwissel. Gelukkig ben ik helder genoeg om te weten dat er geen luchtbellen in het slangetje mogen; eruit krijg ik ze alleen niet, dus daarvoor komt de dokter zonder morren langs. Als de laatste zak leeg is, haal ik het infuus er zelf uit, wat gelukkig eenvoudig is. Ze nemen ons serieus en doen wat ze kunnen met wat ze hebben, maar morgen moeten we hier echt weg.