Naar het Baikalmeer en de grens met Mongolië

Uit het reisverslag van de grote reis over land, juni 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Vanuit Novosibirsk stappen we ’s avonds weer op de trein, richting Irkutsk. We delen de coupé met twee Russen en slapen heerlijk. Niet dus: ze snurken zo hard dat ik na een uur ga struinen in de trein, waarna de deur in het slot valt en ik noodgedwongen met de kok van de restauratiewagen een bakkie doe tot het volgende station. De nacht erna kan het nog erger: met zijn zessen in een vierpersoonscoupé met ramen die niet open kunnen, en een medereiziger die vindt dat de deur dicht moet, zodat we bijna stikken van de hitte.

Buiten wordt het landschap mooier: van licht glooiend naar bergachtig, met uitzichten. In de berm bloeit het uitbundig, de grond is pas net ontdooid. Dat had ik niet van Siberië verwacht. De bomen blijven hetzelfde, dennen en berken, kilometers achtereen, en om de paar minuten passeert een goederentrein met olietanks en hout.

Listvyanka aan het Baikalmeer

In de vroege ochtend komen we aan in Irkutsk. We nemen een goedkoop hotelletje en doen het rustig aan, want een treinreis sloopt je en je wordt er vies van. De volgende dag proberen we de boot naar Listvyanka aan het Baikalmeer te vinden. Kansloos, maar op het busstation ontmoeten we een dame die het zo leuk vindt om Engels te praten dat ze ons vijf uur vergezelt, tot blijkt dat de boot vol is en we de bus moeten nemen, die onderweg een keer of vijftig afslaat.

Listvyanka valt eerst tegen, maar we blijven toch, want we zitten aan het Baikalmeer. Dat meer is twee keer zo groot als Nederland, op sommige plekken zes kilometer diep, acht graden koud en glashelder. We wandelen langs de oever, met prachtige vergezichten, kliffen en bloemen. Op een verlaten strandje willen we lunchen, maar er zijn miljoenen vliegjes, die zelfs in het vuur kruipen. We maken een boottochtje met een thaibokser en eten vis die alleen hier voorkomt. We slapen bij Russen thuis en proberen de banya, de Russische sauna, die veel te heet is.

We hebben aan de geboorte gestaan van een nieuwe oceaan, over een paar miljoen jaar dan, maar toch.

De grens als beproeving

Om half zeven uit bed om de bus terug naar Irkutsk te halen; er gaan er maar drie per dag en vanavond vertrekt de trein naar Mongolië. Na anderhalf uur in een propvolle, gammele bus halen we de stad, halen de treintickets op bij een reisbureau drie hoog achter en slaan voedsel in. In de trein delen we voor het eerst niet met Russen maar met toeristen, waaronder een Nederlands stel dat een heel ander soort reis maakt op hetzelfde traject en de hoofdprijs betaalt. Het is eerlijk gezegd wel prettig om weer eens Engels te praten met mensen met wie je een echt gesprek kunt voeren.

Dan de beproeving: de Russisch-Mongoolse grens. Om twaalf uur staan we stil aan de Russische kant, drie uur lang gebeurt er niets. Dan gaan we plotseling rijden, vijf keer heen en weer, een uur lang, waarna nog een uur heen en weer, waarvoor is onduidelijk. Paspoortcontrole, paspoorten innemen, bagageformulier, bagagecontrole, en de toiletten gesloten terwijl de nood hoog is. Aan de Mongoolse kant hetzelfde: paspoortcontrole, gezondheidsverklaring, migratieformulier, nog een bagageformulier, ditmaal in het Mongools, en stempels, stempels, stempels. Na in totaal elf uur wachten zijn we eindelijk in Mongolië. Het wordt donker, maar het landschap is verbluffend mooi en vooral leeg.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.