Listvyanka: de banja en het diepste meer ter wereld

Naar Bolshie Koty blijkt geen vervoer te gaan, dus regelen we een overnachting in Listvyanka. Het voordeel van een toeristenplaats is het informatiecentrum, waar ze Engels spreken; zo komen we bij een homestay voor 400 roebel (€12). Comfort is er niet: een gat in de grond buiten doet dienst als toilet, een harde plank als bed. Douchen kan in de banja, de Russische sauna in de tuin, voor 300 roebel (ongeveer €9) extra. Het chagrijn over al die bijkomende kosten verdwijnt in de hitte, waar we elkaar met berkentakjes te lijf gaan, want zo’n afranseling op een oververhit lichaam schijnt gezond te zijn. Net als de emmers ijskoud Baikalwater om in af te koelen.

Het diepste meer ter wereld

Na de banja smaakt de omul, de gerookte vis uit het meer, dubbel zo goed. Baikal ontstond tientallen miljoenen jaren geleden toen twee aardplaten uit elkaar dreven; de trog die overbleef vulde zich met water tot een diepte van ruim 1.600 meter. Daarmee is het het diepste meer ter wereld, en met ongeveer een vijfde van al het onbevroren zoetwater op aarde bevat het meer dan de Grote Meren van Noord-Amerika samen.

We maken kennis met Nicolai, lokaal Thaiboks-kampioen, journalist en bovenal booteigenaar; met dat laatste valt het meeste te verdienen, ook aan ons. We spreken 500 roebel af voor een uur, maar voor we kunnen varen moet hij ons eerst met de boot naar een pinautomaat in een hotel verderop brengen, en achteraf probeert hij er alsnog 750 van te maken. Afspraak is afspraak, houden we vol. Voor de monding van de Angara, die hier begint en via de Lena uiteindelijk in de Noordelijke IJszee uitkomt, ligt een natuurlijke drempel.

Doordat het water van Baikal zo helder is, zie je het na de drempel loodrecht wegzakken tot het zwarte niets.

Langs de klif

We wandelen over smalle paadjes hoog langs de klif, met uitzicht op het blauwgroene water. Doordat het hooguit vier graden is, zijn er geen organismen die het vertroebelen. ’s Ochtends rolt een mistbank uit de bergen het dal in, ’s avonds weer terug; ertussendoor is de overkant, vijftig tot zestig kilometer verderop, zichtbaar. De waterkant lonkt als een strand voor een kampvuur, maar de schijn bedriegt: miljoenen vliegen vormen er een krioelende massa, en een rokerig vuur verdrijft eerder onze eigen ademhaling dan de insecten. Boven op een klif vinden we alsnog een plek waar de wind hard genoeg is om ze weg te houden. Juist die insectenmassa langs het water lokt in het vroege seizoen bruine beren naar de oever, al krijgen we van de beren zelf niets te zien.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.