boxing day op weg naar de alpen

We worden wakker met de wekker om 6.45 uur, iets wat eigenlijk niet nodig is: het vogelkoor heeft het werk allang gedaan. We ontbijten in de tent met havermout, want zelfs het brood is op. De voorraden moeten hoognodig worden aangevuld, wat kan in Geraldine. De plekken in Peel Forest zijn vanaf vandaag bijna allemaal gereserveerd: het is Boxing Day, en alle kiwi’s gaan op vakantie. Onder een blauwe hemel fietsen we weg van deze mooie camping, terwijl het er in onze rug alleen maar drukker wordt.

In Geraldine doen we bij een supermarkt voor NZ$101,33 (ca. €61) grote inkopen: pasta, groenten, brood, een pak wijn, koekjes, kaas, bananen, burrito’s, een schaal kip met tzatziki als kleine luxe, en twee zakken noodpasta voor onderweg. Alles wordt in plastic tasjes verpakt en de winkelwagen puilt uit. Brad, de fietser die al een paar dagen met ons op en neer kruist, komt toevallig net aanrijden en is stomverbaasd over de hoeveelheid: “Moet dat allemaal de tassen in?” Het mooie is dat het lukt.

De weg de Alpen in

Anders dan de voorgaande dagen slaan we nu rechtsaf: we verlaten de Canterbury Plains en rijden de Alpen in. Ook hier is het druk, want alle vakantieverkeer is op weg naar hetzelfde merengebied als wij. Achter vaak enorme pick-uptrucks hangt van alles: boten, jetski’s, fietsen, motoren, soms zelfs een extra auto. Dat het langsrazende verkeer het fietsen minder ontspannen maakt, hoeft geen uitleg.

Brad is stomverbaasd over de hoeveelheid: “Moet dat allemaal de tassen in?”

De lucht is weer grijs als we aankomen in het knusse Fairlie. Hier nemen we afscheid van Brad, die doorfietst naar Lake Tekapo, terwijl wij hier voor NZ$25 op de camping blijven staan. We maken pasta met lam en borrelen ’s avonds met een kiwi-familie die met twee auto’s en een indrukwekkende hoeveelheid spullen een compleet minikamp heeft opgebouwd op het kleine tentenveld. Ze komen uit Christchurch en laten ons indrukwekkende foto’s zien van de aardbeving die de stad een paar jaar geleden trof, dezelfde verwoesting die wij een paar dagen eerder met eigen ogen zagen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig