vijftig campers op een plek voor twaalf, bij fox glacier

Gisteren was het te druk op de weg, vandaag vertrekken we op het juiste moment: geen wind, geen auto’s. We stappen na een ontbijt van havermout met rozijnen meteen op de fiets, blij om weg te zijn van een DOC-camping die zwaar overvol bleek. Op een plek met ruimte voor hooguit twaalf auto’s staan er minstens vijftig, het overgrote deel Duitse toeristen: backpackers en vijftigplussers door elkaar, allemaal met een schuifdeur die om de haverklap open en dicht moet, het liefst zo hard mogelijk, want anders sluit hij niet. We hadden een leeg land verwacht met hier en daar een avontuurlijke reiziger, en treffen in plaats daarvan precies het soort massatoerisme dat we probeerden te vermijden. Zeeland is van oudsher favoriet bij Duitse vakantiegangers; kennelijk geldt dat nu ook voor Nieuw-Zeeland.

Klagen helpt niet, en intussen zijn we al bijna twee maanden aan het fietsen en kamperen, weliswaar met minder rust en eenzaamheid dan we vooraf hadden bedacht. Tot Bruce Bay is de weg bijna verlaten, met wind in de rug door groene jungle vol boomvarens. Bruce Bay zelf is een verlaten, breed kiezelstrand vol aangespoelde boomstammen. Geen dolfijnen deze keer bij de koffie, wel een leger zandvliegen dat meesmult van onze chocoladekoekjes; de jeukende bulten houden het bijna een week vol.

Onzichtbare berg, zichtbare drukte

Het fietst goed vandaag, grauw en drukkend warm met hoge luchtvochtigheid. We rijden nu langs de westflank van Mount Cook, maar door de laaghangende bewolking is er weinig van te zien. Langs de weg alleen buitenlandse toeristen in campers en backpackerbusjes, geen kiwi te bekennen. Veel van hen toeteren als groet, ongetwijfeld goedbedoeld, maar recht naast je oor is het vooral een pijnlijk geluid. Een plak worteltjestaart zou ons meer waard zijn.

We komen zonder veel moeite aan bij de afslag naar Fox Glacier, met de bergketen waar de gletsjer vanaf komt al zichtbaar. Na vier kilometer over de Glacier Valley Track staat de parkeerplaats vol, en een wandeling van een uur naar het uitzichtpunt verdringt de mensenmassa gelukkig in de schaal van het landschap. De gletsjer is de laatste jaren in hoog tempo teruggetrokken, maar blijft een van de bijzonderste ter wereld: nergens buiten de poolgebieden eindigt een gletsjer zo dicht bij zee. Deze is dertien kilometer lang, eindigt op driehonderd meter hoogte en daalt daarbinnen tweeënhalfduizend meter, met een gemiddelde beweging van een meter per dag, een van de snelste ter wereld. Waarschuwingsborden worden regelmatig genegeerd, met dodelijke afloop.

Rond half elf zwelt het geronk in de lucht aan: de eerste rondvluchten voor Aziatische toergroepen vertrekken, een paar minuten in de lucht voor zo’n $500 (ca. €300). Het dorp Fox Glacier leunt volledig op dit soort massatoerisme. Zelf blijven we er ook, simpelweg omdat er in de buurt geen alternatief is. Op de camping betalen we $44 (ca. €26) per nacht, veel geld, maar de plek is het waard: uitzicht op de bergen, een goede keuken, prima douches en genoeg ruimte. ’s Avonds eten we fish-and-chips van de afhaal aan de kampeertafel, terwijl de bergen eindelijk vrijkomen van de wolken.

Een plak worteltjestaart zou ons meer waard zijn dan getoeter.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal