De traagste trein naar Praag

Tot kwart over drie hebben we de tijd: tassen inpakken, het huis schoonmaken, de kat bij Eva afleveren. Carl en José van een paar huizen verderop fietsen met ons mee naar het station en drukken ons tien euro in de hand om onderweg iets leuks mee te doen. Op station Voorburg staan Joke, Aad en Eva ons uit te zwaaien. Joke en Floor huilen. Het is dit keer maar voor vier maanden, zeg ik, alsof dat helpt.

Op Utrecht Centraal hebben we een uur voor de trein naar Praag vertrekt. Genoeg tijd voor een Whopper, want dat mag op zo’n moment. Aan het perron staat een gezin met dezelfde zwaarbeladen fietsen als wij; zij gaan een paar weken Denemarken doen. Ons plan om naar Jordanië te fietsen klinkt daarnaast nogal stoer, en we hebben nog geen kilometer getrapt.

De trein is lang. Een deel gaat naar Kopenhagen, ons deel naar Praag, het laatste deel naar Warschau en door naar Moskou. Je kunt dus in één keer van Amsterdam naar Moskou. Onze fietsen hebben een eigen plek, gelukkig in dezelfde wagon. De deuren zijn te smal voor een fiets mét tassen, dus het is een kwestie van alle tien de rode tassen eraf, de fietsen naar binnen, en dan de berg tassen erachteraan. Een minuut stop is dan niet zo lang.

Veertien uur zitten

We delen het compartiment met een vader en zijn twee pubers, op weg naar een kort verblijf in Praag. De rode tassen in het bagagerek trekken meteen de aandacht en het gesprek loopt vanzelf. Dat is prettig, want we zitten hier uren samen. En lang is het. Via Eindhoven en Keulen, waar we een uur stilstaan tot 22.50 uur. Slapen lukt nauwelijks: de stoelen kunnen niet achterover, de klimaatregeling is van het type warm met zuurstoftekort. Waarom leek het ook alweer een goed idee om zo goedkoop mogelijk naar Praag te reizen?

We staan langdurig en zonder uitleg stil in Dortmund, rijden door naar Hannover, waar het deel naar Kopenhagen wordt afgekoppeld. Om half vijf ’s nachts rollen we door Berlijn, waar het straatleven nog in volle gang is en er rijen voor de clubs staan. Ter hoogte van Ostbahnhof stuur ik een sms naar Marijn en Wendy, die daar vlak langs het spoor op een camping staan: veel plezier, tot over vier maanden. In een oostelijke wijk staan we stil tussen de Plattenbau. Hier wordt het deel naar Warschau losgekoppeld. Wat overblijft is een kleine trein die onder een opkomende zon doorrijdt naar Praag.

Het dal van de Elbe in

We rijden langs velden vol koolzaad. Tot Dresden is het land glooiend, daarna worden de heuvels steiler en duikt de spoorlijn het dal van de Elbe in, langs rotspartijen en stadjes die met de kilometer aantrekkelijker worden. Bij de grens met Tsjechië ligt het gebied waar je de mooiste wandelingen van het land kunt maken.

Met de auto hadden we in deze tijd heen en terug gekund.

Na in totaal achttien uur, waarvan veertien in de trein, staan we gesloopt op station Praag. Waarom we eigenlijk vanuit Praag vertrekken? Omdat het ons een paar maanden geleden een goed plan leek. In de trein noemen mensen ons stoer en tegelijk een beetje gek. We hebben nog geen meter gefietst en zijn al heel wat.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.