Afscheid van Trat, terug naar Bangkok

Voor we Trat verlaten laten we ons gebit nog controleren bij de lokale tandarts, voor 400 baht (ca. €9), met tussendoor twee keer stroomuitval, en na twee jaar reizen blijken we geen gaatje te hebben. Voor mij is het meteen een startpunt om te stoppen met roken, dat in Nederland te duur is en hier te goedkoop om te laten liggen. Trat is een artistiek stadje, waar Fransen met Thai zijn getrouwd, met veel kunst en een vriendelijke traagheid, en ons favoriete eettentje Cool Corner, dat de eigenares een dag speciaal opent omdat ze hoorde dat we terug zijn. Zo eten we een laatste tosti met een sterke Lao koffie.

Cool Corner gaat een dag speciaal open omdat de eigenares hoorde dat we terug zijn, en dat maakt afscheid nemen van Trat des te lastiger.

Een reiziger die te vriendelijk is

De bus naar Bangkok is de langzame overheidsbus, die overal stopt, 180 baht (ca. €4), en na twee jaar reizen komen we voor het eerst een echte oplichter tegen: iemand die opvallend lief en aardig doet, Floor spontaan een armbandje geeft, en bij de buitenwijken beweert dat deze bus niet verder gaat en dat we mee moeten lopen. Juist die overdreven vriendelijkheid zet mijn alarmbellen aan, dus we blijven zitten. Na zes en een halv uur zijn we in Bangkok, waar de vijf weken frisse lucht van Koh Kut meteen worden verdreven door de uitlaatgassen. We nemen weer onze intrek rond Khao San Road, want daar kennen we de weg, tussen de reizigers die er allemaal hetzelfde uitzien.