Alsof we nooit zijn weggeweest

We hebben een onwijs zacht bed, of we zijn zo gewend aan slapen op planken dat we niet meer weten hoe een normaal bed voelt. Ik slaap lekker, maar ben om vier uur klaarwakker, en zit even later alleen in een donker, ijskoud huis. Joke heeft alle foto’s en verslagen van twee jaar laten afdrukken, vijf dikke ordners, en ik besteed de ochtend aan het teruglezen ervan; we wisten niet dat we zo veel mooie foto’s hadden gemaakt. Buiten is het koud, grijs, met plassen en kale bomen, maar vooral is het stil. Er is helemaal geen geluid, en dat kennen we niet meer.

Buiten is het koud en grijs, maar vooral is het stil: er is helemaal geen geluid, en dat kennen we niet meer.

Wat is twee jaar eigenlijk

Ik zie een ekster en een koolmees, en ook een paar ontsnapte parkieten, wat vreemde herinneringen terugbrengt aan de tropen. ’s Middags trekt de lucht open en lopen we, in geleende winterjassen, naar Leidschendam, naar de straat waar we gaan wonen, en het zonnetje is voor het eerst dit jaar aangenaam. Het rare is al het Nederlandse gepraat op straat, waar we telkens van opkijken, want twee jaar hebben we dat nauwelijks gehoord. ’s Avonds gourmetten we met familie en vrienden, zodat we onder het eten kunnen vertellen, maar wat moeten we vertellen? Voor ons zijn deze twee jaar zo gewoon geweest dat het lijkt alsof we niets bijzonders hebben gedaan. Gisterochtend zaten we nog te ontbijsten in Bangkok, een week geleden op Koh Kut, en volgende week zitten we misschien alweer aan het werk.