Het eiland loopt vol

In één weekend verandert het rustige eiland in een druk pretpark. De speedboten varen af en aan, en op het strand verschijnen in een paar dagen tien groepshutten waarin de tenten kant-en-klaar worden opgezet, want dat fysieke werk doen de gegoede stads-Thai niet zelf. Waar we het strand overdag meestal voor onszelf hadden, zijn er nu horden mensen. De stedelingen komen niet voor de rust maar voor het groepsprogramma: massaal naar de waterval, die al weken droogstaat, en in rijen poseren voor de camera, tegenwoordig verplicht met statief. Wij zijn, net als eerder in China, weer een attractie: “kijk, een blanke”, en dan klik, klik, klik.

Waar we het strand voor onszelf hadden, verschijnen in een paar dagen tien groepshutten, en in drie weken tijd verrijst een compleet nieuw resort in de baai.

Wie het eiland bezit

Onder de drukte zit een hardere waarheid. De oorspronkelijke bewoners willen deze ontwikkeling niet, maar ze is niet te stoppen, want toerisme is inkomstenbron nummer één voor de Thaise staat, die overal nieuwe locaties in sneltreinvaart ontwikkelt. De nieuwe resorts zijn vrijwel allemaal in handen van investeerders van buiten het eiland, terwijl de lokale bevolking eronder verliest, en in de folders heet Koh Kut nog altijd “puur en natuurlijk”. Voor Thaise toeristen kost een nacht 1.200 tot 30.000 baht, terwijl er op het eiland feitelijk een watertekort is, wat bij de plannen niemand lijkt te tellen. Over twee jaar is deze rust waarschijnlijk verdwenen. De familie van onze bungalows houdt hun kleine resort intussen smetteloos, elke ochtend worden de blaadjes met de hand van het gras geharkt, maar juist zulke kleine ondernemers worden er op den duur uitgedrukt.