Afscheid nemen van deze vertrouwde plek valt niet mee, want na vijf aaneengesloten weken horen we hier zo’n beetje bij de vaste inrichting. Het terrein loopt leeg, alleen Ben de divemaster blijft nog. Ook deze laatste ochtend wordt er in de keuken geklaagd over onze zachtgekookte eieren, die precies vier of vijf minuten moeten koken, iets wat de lieve kok maar niet wil begrijpen, net zomin als het me ooit is gelukt om calamari besteld te krijgen zonder dat er garnalen op mijn bord verschenen.
Na vijf aaneengesloten weken horen we hier zo’n beetje bij de vaste inrichting, en alleen Ben de divemaster blijft nog achter.
Een zak fruit mee
De familie geeft ons haar vaste postadres, zodat we vanuit Nederland de foto’s en een ansichtkaart kunnen sturen, en drukt ons bij het weggaan een grote zak vers fruit in de hand. Onderweg naar de pier kopen we nog een gegrilde kip bij de voormalige kok van Seaview, die haar eigen kraampje precies twee dagen na onze eerste strandbarbecue opende, alsof we haar op een idee hadden gebracht, en ook zij stopt ons nog een extra saté toe. Dit keer hebben we een nieuwe, stabiele speedboot naar Trat, heel anders dan de overvolle boot van de heenweg. Dag Koh Kut, misschien tot een volgende keer, al denk ik van niet.
In deze serie: Terug door Zuidoost-Azië
- 35. Vijf weken op één plek
- 36. Het eiland loopt vol
- 37. Afscheid van Koh Kut
- 38. Afscheid van Trat, terug naar Bangkok
- 39. Twee dagen shoppen in Bangkok
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.