We staan om vijf uur op voor de trein naar Pakchong, de opstap naar het Khao Yai National Park, waar we hopen eindelijk echte natuur te zien. In Laos rijden geen treinen, dus dit is de eerste sinds Vietnam. Voor 130 baht (ca. €2,60) kopen we een derdeklas-kaartje, en acht uur op een vrijwel houten bank met kaarsrechte leuning is geen pretje. Het eerste deel is saai, uren door rijstvelden, en het valt op hoeveel productiever de Thaise akkers zijn dan de Laotiaanse. Pas het laatste stuk wordt mooi, door een bergachtig junglegebied.
Het Thaise platteland is een en al rijst, en zichtbaar productiever dan het Laotiaanse.
Een hotel met een doel
In Pakchong krijgen we een folder van een hotel bij het park, met goedkope kamers en gratis vervoer. Pas ter plekke horen we dat het park nog dertig kilometer verderop ligt, dat het eten er duur en Duits is, en dat het hele doel van het hotel is om je een te dure tour aan te smeren. Wij doen niet aan tours. Voordeel is wel dat ze de Engelstalige Bangkok Post hebben, de eerste krant sinds Hanoi. Het bed moeten we eerst laten verschonen, want de sporen van de vorige gasten zitten er nog in, en in het restaurant blijkt het halve toergroep-Thailand neergestreken, een schok na het toeristenvrije Laos. Het is de avond voor Floors verjaardag, maar we trekken ons terug op de muggenrijke kamer.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 114. Terug naar Pakse, met kikkers aan boord
- 115. De grens over naar een rijker land
- 116. Acht uur derde klas naar Khao Yai
- 117. Een verjaardag tussen de gibbons
- 118. Door de stortregen naar de waterval van The Beach
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.