de mooiste dag in weken, gezien door een buitenruit

Om kwart voor tien staan we klaar bij de bushalte in Whataroa. Het regent niet, maar de lucht hangt zwaar en grijs, de bergen zijn achter de wolken verdwenen. Het stuk naar de Tasman-kant is met de fiets niet in één dag te doen, en voor vandaag wordt op de route noordwaarts flinke regen voorspeld. Vandaar de bus.

Stipt op tijd komt de Intercity aanrijden. De chauffeur springt naar buiten en commandeert: twee minuten om de fietsen uit elkaar te halen en in het laadruim te proppen. Er zitten mensen in de bus die in Greymouth de aansluitende trein moeten halen en verderop komen nog meer fietsen bij, dus hij heeft haast. De bus zit voller dan verwacht; later horen we dat we mazzel hebben gehad met de kaartjes, want de meeste bussen in dit seizoen zitten al weken volgeboekt.

Zodra we rijden, blijkt van die haast weinig te merken: in Harihari houden we een half uur pauze, in Hokitika zelfs bijna anderhalf uur. Onbegrijpelijk, want in Greymouth blijkt hoe krap het eigenlijk zit: de trein naar Christchurch vertrekt vijf minuten nadat de bus aankomt. Al dat talmen onderweg had de hele aansluiting in gevaar kunnen brengen, maar de andere passagiers halen de trein op het nippertje. Voor ons blijft het bij twee minuten paniek bij het instappen.

De mooiste dag in weken, gezien door een buitenruit

Wat opvalt op het traject tot Greymouth: er valt geen druppel. Voor een streek waar vandaag naar verluidt twee centimeter regen per uur zou vallen, is de lucht verrassend blauw. De hele reis door Nieuw-Zeeland zijn we teleurgesteld geweest over het gebrek aan bos; hier op de westkust was er eindelijk regenwoud, maar dan wel met veel regen, zandvliegen en muggen. En laat nu net op de dag dat we de bus nemen de voorspelde regen uitblijven en de weg dwars door prachtig bos voeren. Waarschijnlijk is dit de mooiste dag in weken, zeggen we tegen elkaar, en wij zien hem achter glas. Hebben wij weer.

Dat gevoel blijft de hele rit hangen. Greymouth en Hokitika ogen als aantrekkelijke plaatsen, en de weg naar Westport loopt een tijd vlak langs de oceaan, precies het soort route waar we graag hadden gefietst. Van Westport tot Kawatiri snijdt de weg door aaneengesloten, onaangetast bos, juist het bos dat we de hele reis hebben gemist.

Buiten de bus zou dit een fantastische fietsdag zijn geweest.

In Kawatiri stappen we eindelijk uit. Van buiten wordt alles meteen beter. Acht kilometer verderop vinden we in Tapawera voor $34 een camping waar we al onze spullen kunnen wassen en drogen. Voor het eerst in weken zitten we ’s avonds tot laat nog buiten: geen kou, geen insecten, geen regen.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal