franz josef en okarito, twee gletsjers, een regenwoud tot aan zee

We ontbijten weer met havermout in de gemeenschappelijke keuken. De campings in Nieuw-Zeeland zijn schoon, meestal rustig en, zoals vanochtend blijkt, handig als schuilplaats: het regent licht en de zandvliegen en muggen grijpen meteen hun kans op vers bloed. Er staat gelukkig wind, de wolken trekken op, en het toeristische verkeer komt pas na tien uur op gang, precies op tijd voor ons vertrek.

Naar Franz Josef moeten we over twee heuvels: eerst 250 meter klimmen, dan 200 meter dalen, dan nog eens 200 meter klimmen. Vermoeid komen we aan bij de gletsjer, waar de wolken inmiddels zo ver zijn opgetrokken dat de berg volledig zichtbaar is. De gletsjer is vernoemd naar meneer Haast, een Oostenrijkse ontdekkingsreiziger die, tot onze verbazing, echt zo bleek te heten: dezelfde naam als de pas van eerder deze week.

De tweede gletsjer

Franz Josef is lastiger te bereiken dan Fox Glacier, maar drukker. We maken de wandeling van anderhalf uur naar het uitzichtplatform en zien misschien wel meer van deze gletsjer dan van de vorige: de blauwe, gekartelde ijstong is van beneden tot boven te volgen, compleet met een paar helikopters die er voortdurend omheen cirkelen. Ook Franz Josef trekt zich de laatste jaren snel terug. Nog in 2008 reikte het ijs tot aan de rand van het regenwoud; nu kijk je van een afstand naar het einde ervan. Het dorp Franz Josef zelf leeft volledig van de toeristenstroom, met veel groepen uit Azië en backpackers. Wij doen er snel boodschappen en fietsen door.

De lucht is grijs en drukkend warm, tropisch bijna, en de weg is vlak met een beetje rugwind. De dertig kilometer naar Okarito aan de kust zijn zo gefietst. We komen weinig echte fietsers tegen, de meeste “fietsers” zitten in een busje met hun fiets op het dak; de Oostenrijkse vader en zoon, Walter en Philip, vormen de uitzondering. Philip fietst een jaar de wereld rond, Walter rijdt drie weken met hem mee. We treffen ze weer op de camping van Okarito, waar het $12,50 per persoon kost om te staan, genoeg om de meeste backpackers elders te houden. Het is een van de mooiste plekken tot nu toe, tussen zee en lagune vol watervogels.

Bijzonder aan Okarito is dat het regenwoud tot aan zee reikt en dat een rivier hier dwars door het brede kiezelstrand naar buiten stroomt, in een voortdurend gevecht met de binnenkomende branding waardoor de loop steeds verandert. De vochtige zeelucht wordt tegen de dichtbegroeide kliffen omhoog geperst, met een witte waas over de groene hellingen als gevolg. Met zo’n zes meter neerslag per jaar heeft het zoute water van de zee hier nauwelijks vat. Na chips en een warme douche koken we pasta met gehakt en broccoli en zitten we samen met de Oostenrijkers, vader en zoon, bij het kampvuur. Ze kijken met verbazing naar ons gezonde, gevarieerde eten: zelf komen ze niet verder dan noodles, want koken kunnen ze niet. We geven ze een spoedcursus campingkoken, want één ding is zeker: wij eten goed.

Onder het praten blijkt hoe weinig deze Oostenrijkers met hun grote buurland ophebben: naar Duitsland gaan ze eigenlijk nooit. Voor Philip was de keer dat hij er met de fiets doorheen kwam meteen de eerste keer van zijn leven dat hij in Duitsland was. Walter heeft twee huizen in Oostenrijk en nodigt ons uit langs te komen, waar zijn negentigjarige moeder ongetwijfeld Apfelstrudel voor ons zal bakken. Lang buiten blijven zitten lukt niet: net als de zandvliegen het voor gezien houden, vallen de muggen uit het moeras massaal aan.

Net als de zandvliegen het voor gezien houden, vallen de muggen uit het moeras massaal aan.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal