takaka hill in de wolken

Onze camping van gisteravond is functioneel, niet sfeervol, dus vanochtend zoeken we voor het ontbijt de mooiste plek op: het zogenaamd mooiste strand van Nieuw-Zeeland, vlak naast de tent. Helaas geen blauwe zee en goudkleurig zand, maar een grijze lucht waar zo de regen uit gaat komen. Het zuidpuntje van Abel Tasman National Park is populair bij wandelaars die per boot naar verschillende startpunten worden gebracht, en dat betekent dat je altijd tussen groepen loopt: begin je zelf, dan word je alsnog ingehaald door mensen die tien kilometer verderop zijn afgezet. We laten de wandeling schieten en fietsen door naar het noordelijkste puntje van het Zuidereiland.

De klim door de wolken

Om daar te komen moeten we over de Takaka Hill, 791 meter hoog, vandaag vanaf zeeniveau. De weg die op de kaart rustig oogt, blijkt vol vrachtwagens, campers en auto’s, niet ideaal om te klimmen. Toch valt de berg ons mee: de eerste kilometers naar 500 meter zijn het zwaarst, daarna klimmen we over twintig kilometer nog eens 300 meter. Ergens onderweg rijden we de wolken in, en op de top zitten we er middenin. Bij helder weer zou hier een panorama over de Golden Bay liggen. Vandaag niet, maar wel een koele klim, na weken zweten een aangename bijkomstigheid.

Op de top van de Takaka Hill zitten we middenin de wolken.

De afdaling is lang en snel, met een maximumsnelheid van 65 kilometer per uur, en halverwege laten we de remmen even afkoelen. Vlak voor Takaka steken we een rivier over waar we, meteen na de rit, tussen de rotsformaties gaan zwemmen.

Klimmers, geen zandvliegen

De camping erna is speciaal voor klimmers, maar als fietsers die net ook een berg hebben beklommen, mogen we erbij. Voor $10 per persoon staan we op een basale plek zonder franje, met een mooie rivier vlak achter ons. Na de regen op de klim en de wolken op de top is het inmiddels broeierig warm geworden. Terwijl Floor de tent inricht, haal ik boodschappen bij de FreshChoice in het dorp, en al snel liggen we tussen de rotsen in het water, waar klimmers zich met atletisch gemak langs de wanden bewegen. Onze buren aan tafel, een Zwitser en een Amerikaan die hier al weken staan, vertellen dat klimmers “just the nicest people” zijn. Precies wat wij van fietsers denken. Bijna geen zandvliegen, bijna geen muggen: op dit soort avonden is Nieuw-Zeeland op zijn best.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig