het fietspad zonder brugdek naar pinders pond

Het water van de Clutha stijgt en zakt flink terwijl we hier kamperen. De stuwdam stroomopwaarts wordt ingezet als een soort batterij: tijdens de avond- en ochtendpiek laten ze extra water door, waardoor de rivier bij ons merkbaar stijgt. Gelukkig staan we hoog genoeg. Een familie die de avond ervoor aan het vissen was, had ons al gerustgesteld: het water stijgt wel, maar gevaarlijk is het niet. Niemand vindt het hier trouwens vreemd om ergens vrij te kamperen, sterker nog, het liefst doen ze het zelf. Wat ze nog liever doen is met een speedboot of jetski over stil water razen. Voor ons dan weer jammer.

Na een ontbijt van koffie en gebakken eieren rijden we terug naar Alexandra langs het sparrenpad bij de Clutha. Ik koop een nieuwe achteruitkijkspiegel, de oude brak af toen mijn fiets ergens omviel, en laat bij een fotozaak voor $20 (ongeveer €12) de sensor van mijn camera schoonmaken. Terwijl Floor boodschappen doet bij de New World, regel ik telefonisch onderdak bij Sally in Auckland voor begin februari en het ophalen door Marijn met zijn bus vanaf Schiphol later die maand.

Een fietspad zonder brugdek

Helaas is het fietspad langs de rivier hier nog niet af. Je kunt vanuit Alexandra de kloof in fietsen, maar moet dan een boot nemen voor de 12 kilometer naar het punt waar het pad weer verdergaat. Dat kost $95 per persoon. Onzin natuurlijk: alsof je met veel tamtam een brug opent, maar er wel $95 voor vraagt omdat je bent vergeten het brugdek te leggen. Daar doen wij niet aan mee.

Alsof je met veel tamtam een brug opent, maar er wel geld voor vraagt omdat je het brugdek vergeten bent.

Het gevolg is dat we de onverwacht drukke weg zo’n 25 kilometer moeten volgen voor we weer op de route kunnen aansluiten. Het worden 25 zware kilometers: korte, steile klimmetjes en afdalingen tegen een brullende tegenwind, met veel auto’s en vrachtwagens erbij. Tegenwind, klimmetjes en verkeer, de slechtste combinatie voor een fietser. Na twee en een half uur zwoegen zien we het fietspad beneden ons langs de weg lopen en maken er meteen gebruik van: over het hek, door de weilanden, naar wat een prachtige route blijkt langs de Roxburgh-dam. Het water van het stuwmeer is donkerblauw en kraakhelder, het bruine fietspad kronkelt langs de kale berghellingen omhoog en omlaag. Geen andere fietsers hier, en al helemaal geen auto’s. Opgelucht bereiken we de Roxburgh-dam en gaan meteen verder op de Clutha Gold Trail.

Een generator die niet stil wil

De route langs de Clutha verandert van dor woestijnlandschap in een rivierdal vol wilgen. Tot Roxburgh is het nogal rommelig, wat logisch is: dit zijn de vroegere ontginningen van de goudvelden. In Roxburgh doen we nog wat boodschappen: bier, worstjes, koekjes, pindakaas. Niet veel verder duikt onverwacht een klein meer op, Pinders Pond, een prachtige plek om vrij te kamperen. Het probleem van een goede plek langs het water is daarmee meteen opgelost.

We eten pasta met runderworstjes. Minder prettig is de generator die naast ons staat te ronken, bedoeld om het niet-bestaande gras te irrigeren. Een picknickende familie zet hem uit als ze aankomen en weer aan als ze vertrekken. Als het ding om half tien ’s avonds nog steeds staat te loeien, zetten we hem zelf uit. Met veel kabaal komt er iemand aanrijden om de tank bij te vullen en de generator opnieuw te starten, met overduidelijke irritatie over onze bemoeienis. Blijkbaar is het de bedoeling dat hij hier vierentwintig uur per dag draait op deze verder zo rustige plek. Je verzint het niet.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal