Slapen in de auto is verrassend aangenaam: ’s nachts kijk je door de ramen naar de sterren, en bij het eerste licht word je wakker. De rotswand licht oranje op en kleurt in de ochtend en avond diep donkerrood. Wolken zijn hier zeldzaam. Het is niet meer zo koud als de afgelopen weken, al zijn twee dikke truien in de ochtend nog geen overbodige luxe; overdag is een T-shirt weer genoeg. Voor we vertrekken verkennen we de kloof achter de rest area, klauterend over stenen, en zien we een kleine uil. Een levende slang laat nog steeds op zich wachten.
Vandaag rijden we 289 kilometer naar Indee Station, een stop waarvan we goeds hebben gehoord. De route gaat door de Hamersley Range, beter bekend onder de Engelse naam, al vinden wij de Aboriginal naam Karijini mooier. De Great Northern Highway slingert door een paar kloven en daalt dan van 700 meter langzaam af naar zeeniveau. Door onze dagelijkse beweging voelen we ons fit; tegelijk worden we al misselijk van de uitlaatgassen van een passerende auto, iets wat we thuis niet eens zouden opmerken.
Indee Station
De familie die het station runt, ontvangt ons hartelijk: voel je vrij, en betalen kan bij vertrek, $12 per nacht. We kiezen een plek binnen een hek, weg van de nieuwsgierige koeien, en zetten de tent onder een grote boom. Overal bloeit de Sturt’s Desert Pea, bloedrode bloemen met zwarte centra. Vanaf half vier kan er warm worden gedoucht: onder de waterketels branden vuren, en de houten golfplaten douches doen denken aan Rusland en Slowakije, compleet met de geur van brandend hout. Daarna is er een happy hour met hapjes en gesprekken met lokale Australiërs, over hoe “not normal” sommige dingen hier zijn, van de maanstand tot de vliegen.
De Hamersley Range kennen de meesten onder de Engelse naam, maar wij vinden het Aboriginal Karijini mooier.
Verder in de serie
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.