Over de Zwarte Zee naar Istanbul

Drukke Eminönü-kade in Istanbul met visboten en de Yeni Cami moskee op de achtergrond

Turkije, Istanboel – Uitzicht over de visboten met de Yeni Cami moskee op de achtergrondAlle foto’s uit Turkije ›

Doordat er maar één boot per week naar Istanbul vertrekt, hebben we bijna een week in Odessa doorgebracht. Dat was zeker geen straf. Je hebt de Oekraïne en je hebt Odessa, en dat is een wereld van verschil. Na de Oekraïne is Odessa een verademing: geen gaten in de wegen, en goed en lekker eten dat overal verkrijgbaar is, geleverd met een vleugje service. De beste service van de hele Oekraïne kregen we in een restaurant aan het water, waar we meer dan eens zijn teruggekomen voor de beste sjasliek van de stad. In ons ruime appartement is de badkuip groot genoeg om niet alleen onszelf, maar ook onze stalen rossen van modder en gras te ontdoen.

Tussen het schoonmaken en eten door is er tijd genoeg voor het relaxte leven van Odessa, niet alleen op de terrassen in het centrum maar ook langs de Zwarte Zee. Kilometers ver is de kust voorzien van bars, restaurants en clubs, waar de veelal mooie mensen genieten, kijken en bekeken worden. Omdat we graag integreren, doen we daar ongegeneerd aan mee. Odessa is geen bijzonder mooie stad, de beroemde Potjomkin-trappen komen uit in de industriële haven, maar het is wel een bijzonder ontspannen stad. Wil je een lang weekend van zon, zee en strand in een vooral relaxte sfeer, dan adviseren wij Odessa. Dat het zeewater van discutabele kwaliteit is, kan een nadeel worden genoemd.

Op de boot naar Istanbul

Vanaf Odessa is het zo’n 36 uur varen over de Zwarte Zee naar Istanbul. De Zwarte Zee is in het geheel niet zwart. Wij vinden de Oekraïense naam Tsjorne More dan ook beter klinken, ook al betekent dat vertaald nog steeds gewoon Zwarte Zee. Aan boord valt weinig anders te doen dan slapen, lezen, op het dek liggen, eten en in een van de vier windrichtingen naar land zoeken. Dat laatste tevergeefs, want dit op de kaart kleine stukje water is in het echt behoorlijk groot. Dat we in een ander deel van de wereld zijn, blijkt uit de vele nationaliteiten aan boord: Oekraïners, Turken, Azerbeidzjanen, Georgiërs, Iraniërs, Irakezen, Syriërs, Jordaniërs, Koerden (die vinden dat ze een eigen land vormen) en twee andere toeristen, naast wij Nederlanders.

Vroeg in de ochtend komen we aan bij de ingang van de Bosporus. Grote aantallen zeeschepen liggen te wachten, enorme olietankers komen ons tegemoet, en een school dolfijnen verwelkomt ons al tuimelend in Turkije. De doorgang tussen de Zwarte en de Middellandse Zee wordt smaller en smaller, en de metropool Istanbul strekt zich over beide oevers uit. We varen onder de bruggen door die Europa met Azië verbinden en meren aan. De douaneformaliteiten verlopen omslachtig: de Turken komen aan boord met twee plastic zakken. Uit de ene komen de visa die iedereen voor 15 of 20 dollar (destijds omgerekend ruwweg 12 tot 16 euro) moet kopen. De andere zak vult zich gestaag met de dollars die de passagiers overal vandaan plukken. Na nog een paar uur wachten mogen we eindelijk voet op Turkse bodem zetten.

Istanbul

Deze stad is alles wat de Oekraïne niet is: de heerlijke chaos en drukte van een bruisende metropool. Dat mag ook, met zo’n vijftien miljoen inwoners, ongeveer een vijfde van de Turkse bevolking. Al onze zintuigen worden weer op scherp gezet. Geluiden, geuren en activiteiten: alles gebeurt overal en vooral tegelijk. Het verkeer staat muurvast met taxi’s, auto’s en honderden bussen, de trottoirs zijn vergeven van de mensen, en iedereen is op weg naar ergens of misschien ook naar nergens. Alles is te koop in deze stad die één grote bazaar lijkt, al moet je weten waar je moet zijn, want elke straat heeft zijn eigen specialiteit.

We doen een beetje mee met de tienduizenden andere toeristen en bezoeken de Blauwe Moskee, de Hagia Sophia en het Topkapı-paleis. Erg mooi, maar wij zijn meer van de smalle achterafstraatjes buiten toergroeptopia. Aan de overzijde van de Gouden Hoorn, in het bruisende uitgaansleven van Beyoğlu, ervaar je het westerse Istanbul: de Turken hier houden wel van een paar glazen bier, rakı, lekker eten en ontspannen. In deze stad aan het drukke water van de Bosporus zouden wij prima kunnen wonen. Denken we.

En verder

Inmiddels fietsen we al weer drie dagen. Dat mag ook wel, want bijna anderhalve week hebben we de fiets niet aangeraakt. De benen zijn nog geen pap, maar de kwaliteit van het beton is wel afgenomen. We kamperen eindelijk weer, dit keer langs de fantastisch mooie Zwarte Zee, tussen de vele Turken die van picknicken hun levensmotto hebben gemaakt. We zijn onder de indruk van de vriendelijkheid en gastvrijheid: we worden uitgenodigd voor thee en eten, waardoor we soms twee keer per dag ontbijten, en veel mensen willen een praatje maken. Ons Turks is nog niet van hoge kwaliteit, maar er wordt altijd wel iemand opgetrommeld die Duits of Engels spreekt. We hebben het enorm naar ons zin. Voorlopig blijven we in het noorden, omdat het hier relatief koel is. Het zou zomaar kunnen dat we onze reis niet naar het zuiden vervolgen, maar naar het oosten.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig

Plan je reis

Overnachten in Turkije: vergelijk accommodaties ›
Trein-, bus- en vliegtickets in Europa: vergelijk op Omio ›
Activiteiten en excursies in Turkije: bekijk op GetYourGuide ›

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.