Mette is de wandelfetisjist van ons tweeën, en zij heeft bedacht en geregeld dat we een deel van de St Paul Trail gaan lopen. Zes dagen, niet meer, want haar val van anderhalve maand geleden werkt nog door en deze tocht is zwaar genoeg zoals hij is. Organiseren kan ze minstens zo goed als ik, dus ze heeft bij EarthTracks een week geboekt waarin de bagage vooruit wordt gereden en wij naar de startpunten worden gebracht.
Zo belanden we in Selge, bij Serga Aile Pansiyonu, met vanaf het balkon de bergen en het snelstromende water van de Köprüçay. Daar komen de hele dag rafts voorbij, misschien wel honderden, vol gillende dagjesmensen uit Antalya en Alanya. Daartussendoor rijden jeepsafari’s de canyons in over wegen die hooguit één auto breed zijn. De rivier en alles eromheen voelen als een pretpark. Wij komen hier voor precies het omgekeerde: stilte, en het liefst de hele dag geen mens. ’s Nachts raast het water zo hard dat het de moskee overstemt.
Een theater als hindernisbaan
De stilte begint bij het startpunt. Naast het pad ligt het theater van Selge, plompverloren in het droge mediterrane landschap en voor een deel ingestort. De blokken zijn over elkaar heen gevallen tot een hindernisbaan waar je gewoon overheen kunt klauteren, en dat doen we dan ook. Het theater is van de tweede eeuw na Christus; de stad eronder is ruim twee keer zo oud.
Daarna omhoog, over treden van grote blokken, zo verweerd dat we ze zonder aarzelen Romeins noemen. Ze vormen paden tussen vlakke terrassen waar al eeuwen kleinschalige landbouw wordt bedreven. De paar huizen zijn eenvoudig, en dat zijn ze hier waarschijnlijk altijd geweest. Op rotsen en bomen staan roodwitte strepen: de markering van de St Paul Trail, die in vijfhonderd kilometer van Perge bij Antalya naar Yalvaç in het noorden loopt. De route is genoemd naar de apostel Paulus, die vanaf diezelfde kust het Taurusgebergte over trok naar Antiochië in Pisidië. Op deze treden zie je hem zo lopen, knapzak over de schouder, mopperend over de hitte. Of hij onderweg ook een blog bijhield weten we niet, maar met zijn brieven kwam hij aardig in de buurt.
Het menhirlabyrint
Dan verandert het gesteente. We komen in conglomeraat, een steensoort die ooit een rivierbedding was: grind en keien die door de tijd aan elkaar zijn gekit tot één harde massa. Je ziet de ronde stenen nog in de wand zitten, als krenten in een cake. Regen en wind slijten de zachte kit sneller weg dan de stenen zelf, en wat overblijft zijn pilaren. Die staan hier met tientallen tegelijk rechtop tussen de bomen. Menhirs zijn het eigenlijk, en wij lopen er als twee archeologen doorheen die niet weten waar ze zijn. De Turken noemen ze Adam Kayalar, mensenrotsen. Met wat goede wil zie je het: een romp, schouders, een hoofd dat de verkeerde kant op kijkt. Ik zie vooral Obelix, en ik begrijp nu waar hij al die menhirs vandaan haalde.
Her en der een kastanje, maar het zijn vooral eiken met grove schors en Turkse dennen. De bodem knerpt van naalden en dennenappels. Het is er stil, en dat blijft zo: we komen deze hele dag geen mens tegen.
En het pad? Dat is er soms. Het wordt zo weinig belopen dat het om de haverklap verdwijnt onder de stekelstruiken, en dan staan we tussen de rotsen te turen naar een volgende streep die er niet is. Gelukkig staat de route ook op mijn horloge. Inzoomen, het lijntje zoeken, verder. Paulus moest het zonder doen.
Een pad bestaat alleen zolang iemand het loopt.
Op het hoogste punt, elfhonderdvijfenzestig meter, kijken we uit over een weids berglandschap, met hellingen waarop de dennen in de middagzon bijna geel oplichten tegen het donkere groen in de dalen. Eekhoorns klauteren over de rotsen, vogels zingen, en ergens boven ons fluit een buizerd. Precies vanaf die top zien we een witte minaret boven de bomen uitsteken, in een dorp op de volgende helling. De muezzin roept op tot gebed en het geluid draagt kilometers ver. Een filmpje maken vergeten we, omdat we staan te luisteren.
Sprookjesbos en kale rots
In de lange afdaling worden de rotsformaties een labyrint, begroeid met mos en varens, met eiken ertussen. Het wordt stil. Een sprookjesbos, en we komen er nauwelijks vooruit, want het pad is hier helemaal verdwenen. Twee keer zitten we muurvast in een struik waarvan de doorns weerhaakjes hebben: je komt er makkelijker in dan uit, en we lopen eruit met schrammen en bloedstrepen over armen en benen.
Daarna ligt er een uitgestrekte kale kalkrots, door regen uitgesleten tot messcherpe richels en groeven. In de laagjes zie je waar hij vandaan komt: dit was ooit de bodem van een ondiepe zee, kalkslib en schelpen die zijn verhard en daarna door de botsing van Afrika met Europa omhoog zijn geduwd tot op deze hoogte. Hier vervloeken we de Romeinen, die niet de moeite hebben genomen hun pad door te trekken. De laatste kilometers gaan tergend langzaam, met de ogen op onze voeten, want één misstap kost een enkel. Negentien kilometer, vijfhonderd meter omhoog en duizend omlaag, en ruim acht uur van theater tot pension.
Bij Erdinç buiten Çaltepe worden we warm onthaald, met uitzicht op bergen die door de ondergaande zon worden beschenen. Er roept een volgende muezzin op tot gebed. Het enige nadeel is het gekraak en gepiep van de luidsprekers.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan kun je hier een paar euro achterlaten. Daar houd ik de website mee in de lucht, en af en toe trakteer ik mezelf op een koffie.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Reis door Bulgarije en Turkije, nu in Turkije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering12. PoessiestanVolgende aflevering ›Verschijnt binnenkortSpring naar een andere aflevering
- 10. Een hond voor één dag
- 11. Vier graden bij de hut
- 12. Poessiestan
- 13. Het menhirlabyrint
- Alle 13 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, laat dan een paar euro achter voor de website en een koffie.
Jeroen