Laatste wandeldag op de St Paul Trail naar Eğirdir

De laatste wandeldag op de St Paul Trail. Het ontbijt mogen we boven gebruiken, en dat is een upgrade: door de ramen kijken we uit over het groene dal, de bergen en een blauwe lucht. De laatste dag, en eindelijk schijnt de zon. Daar wordt de wereld toch een stukje mooier van.

Dan wordt het raadsel van gisteren opgelost. We hebben niet bij de ouders van Ramazan geslapen. Ramazan is hier de coördinator, en zijn ouders leren we vandaag pas kennen. We rijden terug naar de ruïnes van Adada, naar het wachtershuisje, met onze gastheer aan het stuur en zijn vrouw achterin. Bij het huisje staat Ramazan, met twee oudere mensen: zijn ouders. Ramazan blijft achter, want hij moet werken. Zijn vader neemt het stuur over, onze gastheer schuift achterin bij de twee vrouwen, en zo rijden we samen naar het begin van de wandeling, het theehuis in Sipahiler. Om vijf uur worden we weer verwacht bij de moskee van Serpil.

Nul andere wandelaars

De wandeling zelf is niet zo bijzonder. Het is een herhaling van eerdere dagen: een pad dat niet bestaat, omhoog door de jeneverbessen en weer omlaag. De grond ligt vol grote grijze keien, als een moreneveld, alleen groeien de struiken er hier dwars tussendoor. Voor makkelijke paden moet je de St Paul Trail niet doen. Hou je van spoorzoeken en kun je navigeren, dan is dit wel jouw route. We hebben nu zes dagen op de trail gelopen, en in die zes dagen zijn we welgeteld nul andere wandelaars tegengekomen. Misschien is dat het echte hoogtepunt: het idee dat je bij het lopen alleen op de wereld bent.

Tussen de hond en de kudde

Dat we in wolvengebied zitten, wisten we al. Aan de wolvenpoep zien we dat ze graag wilde zwijnen eten. Maar op de graslanden die we hier oversteken leeft een dier waar een wolf nog blijer van wordt: het schaap, in grote kuddes. Die worden bewaakt door herdershonden, çoban köpeği in het Turks, bij ons bekend als Anatolische herders. De bekendste is de kangal, een hond die tot zestig kilo weegt en gefokt is om wolven op afstand te houden. Ze houden er absoluut niet van als je als wandelaar tussen hen en de kudde komt. Wat je ook doet, doe dat niet.

Er komen twee grote, lichtbruine kangals hard blaffend op ons af. Ze zijn niet blij met ons. Wij zijn blij met het herdersechtpaar dat een stukje verderop zit en ze terugfluit. Merhaba. Teşekkürler. Met alle vier de kuiten nog heel lopen we verder. De St Paul Trail eindigt vandaag gewoon in Serpil, en niet hier.

Glaasjes thee bij een herdersechtpaar in hun kamp in de bergen op de St Paul Trail bij Serpil, Turkije — Thee met suiker, zoals het hoort.

Thee bij de herders

Een paar kilometer verderop wenkt een andere herder ons naar zijn kamp. Het wordt de mooiste ontmoeting van deze wandelreis. Zijn vrouw zet in de tent thee, en we worden hartelijk ontvangen. Ze zijn allebei ruim de zestig gepasseerd. Acht maanden per jaar wonen ze hier met hun schapen, honden en runderen. De kleine kalveren staan nog achter de omheining, de grotere koeien grazen vrij en komen aan het eind van de dag vanzelf terug. De schapen worden bewaakt door drie grote honden, die rustig gaan liggen zodra ze merken dat we gasten zijn die geen kwaad doen. De overige maanden wonen ze in een huisje in een dorp in het dal.

Dankzij Google Translate kunnen we een gesprek voeren over hun leven. Ze zijn trots, blij en tevreden, en erg content met ons als gasten. We drinken glaasjes thee met suiker, zoals het hoort. Ik vraag hoe het zit met de wolven. Het antwoord laat niets te raden over. Elke avond komen ze weer naar het kamp en lopen ze huilend rond. Soms lukt het ze een schaap bij de keel te grijpen en mee te nemen. Zijn ze ook gevaarlijk voor jullie? Ze zijn er bang voor. De honden zijn geen luxe, maar noodzaak.

Aan het meer

Eerder dan afgesproken bereiken we het eindpunt, de moskee van Serpil. De witte Ford Transit met de rode halve maan en ster op de motorkap staat er al. Iedereen is er nog: de vier oudjes hebben er duidelijk een gezellige dag van gemaakt, en we worden hartelijk begroet. Samen rijden we naar Eğirdir, een vrij grote plaats aan het Eğirdirmeer, het op een na grootste zoetwatermeer van Turkije. We rijden door tot op het schiereiland, naar de oude stad, waar het laatste pension staat. Daar maken we kennis met de eigenaar, Ibrahim. Het boek over de St Paul Trail is geschreven door Kate Clow en Terry Richardson, maar in deze streek is Ibrahim de man op wie alles draait, zoals Erdinç dat in Çaltepe was.

Daarmee zit de St Paul Trail erop. Iedereen die we onderweg ontmoetten, was enthousiast en behulpzaam, en de organisatie van onze reis was vlekkeloos. Na haar val van de trap was het nog maar de vraag of Mette deze trail überhaupt zou kunnen lopen. Zes dagen en een ontelbaar aantal keien later heeft ze het geflikt. Wij verklaren Mette volledig hersteld. Op naar de volgende.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig