Trabzon, een havenstad voorbij haar glorie

De stinkende, te warme kamer doet ons ’s ochtends meteen op zoek gaan naar iets beters. Voor zeventig lira vinden we een grote, koele kamer bij de christelijke kerk, een wonderbaarlijk rustige oase in deze stad, met gebruik van de keuken en de wasmachine. Tot vorig jaar werkte het hotel met een vrijwillige bijdrage, maar daar werd zo veel misbruik van gemaakt dat de prijs nu vastligt.

Trabzon, ruim tweehonderdduizend inwoners, had ooit een reputatie zo groot als die van Istanbul. Die tijd is voorbij; tegenwoordig is het een havenstad vol vervallen beton en bordeelhotels. Toch zijn er twee autovrije winkelstraten die zo in een Nederlandse stad zouden passen, ware het niet dat de bekende ketens ontbreken. De mensen zijn hier lichter van kleur, en tussen hen lopen blonde Turken, een erfenis van de menging met Russen. Veel jonge vrouwen dragen geen hoofddoek, of een met een vrolijke kleur, en het is niet vreemd een vlot stel hand in hand te zien lopen met een meisje met hoofddoek.

De volledige sluier

Af en toe loopt er een vrouw in een geheel zwarte nikaab, één keer zelfs met zwarte handschoenen en bedekte ogen. Wat opvalt, is hoe de Turken zelf reageren: deze vrouwen worden nagestaard en op een onvriendelijke manier bekeken. Voor veel Turken aan de Zwarte Zee staat de hoofddoek eerder voor de ongelijkheid van de vrouw, en van extremisme moeten ze niets hebben; het schijnen vooral Irakezen en Arabieren te zijn die er zo bij lopen. Het is sowieso een vreemd contrast, de man in korte broek en hip shirt naast een vrouw in volledige sluier.

Wat vooral opvalt, is hoe onvriendelijk de Turken zelf naar de volledige sluier kijken.

We lopen over twee bruggen langs twee ravijnen, het ene al ontdaan van woningen voor een nieuw park, het andere nog gevuld met behuizing die zo voor een sloppenwijk kan doorgaan. Voor drie lira bezoeken we de Aya Sofya, een stuk kleiner dan die in Istanbul, maar met dezelfde architectuur en fresco’s. Omdat we een keuken hebben, koken we ’s avonds pasta met zelfgemaakte tomatensaus, salami en een flinke klodder Turkse yoghurt.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig