Slapen lukt niet: het weer is slecht, de zee heeft een zware deining, en het schip stampt en schudt zes uur lang als een achtbaan. Stil op je matras blijven liggen is onmogelijk, want bij elke beweging schuif je een stuk op. Pas om vijf uur ’s ochtends meren we aan op Ko Tao, in stromende regen en stikdonker. We ontbijten met overvette eieren op de kade en vinden vlakbij een bungalow op een heuvel, Mr. J Bungalows, voor 300 baht (ca. €6), waar we eerst een paar uur slapen.
Het schip stampt zes uur lang als een achtbaan, en stil blijven liggen is onmogelijk.
Een eiland zonder strand
Ko Tao blijkt buiten het seizoen weinig te bieden. Er is geen strand, want na de novembervolle maan staat het water hoog; het is troebel van de regen en de ruwe zee. Het is bovenal een duikeiland, met een vlakke, lege sfeer: driekwart van de aanwezigen is buitenlander, en wie niet duikt verveelt zich in het slechte weer. We lopen langs alle bungalows en het partycentrum, vol restaurants, cafés en duikscholen, half in onderhoud en met een strand vol troep. We zijn hier te vroeg: de regentijd duurt dit jaar tot eind november. In een grote buitenbar draait een video van de Full Moon Party op Ko Phangan, en dat besluit het: na vanavond zijn we hier weg.