Deadvlei tijdens een zandstorm

Dode kameeldoornbomen in Deadvlei in tegenlicht met opwaaiend zand tijdens een zandstorm, met duin op de achtergrondAlle foto’s uit Namibië ›

De wind jaagt de hele nacht over de camping. We trekken de buitentent zo strak mogelijk om het zand buiten te houden. Net als we onze ogen sluiten, beginnen de honden op het terrein ernaast te blaffen. Hard en onafgebroken. Dat betekent twee dingen: andere dieren horen we vannacht niet, en slapen wordt lastig. Blaffende honden zijn misschien wel het grootste probleem van de fietser. Of is het toch de wind.

De wekker gaat om kwart voor vijf. Het waait nog steeds. Koffie met zand. Heerlijk.

Zonsopkomst in de duinen

Precies op tijd worden we opgehaald. De fietsen passen niet in de truck. Geen probleem: er wordt gebeld en vijf minuten later staat er een tweede voertuig. Proactief handelen kunnen ze hier wel.

Onze chauffeur rijdt stevig door over de donkere weg. Hij wil dat we vóór de andere bezoekers bij het einde van de vallei zijn, zodat we de zonsopkomst vanaf een hoge duin meemaken zonder de drukte. Een half uur voor zonsopkomst bereiken we de parkeerplaats, zestig kilometer verderop. De wind is hard. Eigenlijk is het een zandstorm. En hij komt precies uit de richting waar wij straks weer naartoe moeten fietsen. Misschien draait hij nog. Of gaat hij liggen. Dat gebeurt hier tenslotte vaker.

We lopen een hoge duin op, over de kam omhoog omdat dat de makkelijkste route is. Het zand is nog gelig in het schemerlicht en de wind blaast het voortdurend over de rand. Zo worden de duinen gevormd: het zand verplaatst zich langzaam door het landschap. De grote duinen hier zijn sterduinen, zandbergen met meerdere armen die vanuit één punt verschillende kanten op lopen, ontstaan waar de wind uit meerdere richtingen komt.

Wachten op het licht

We bereiken een hoog punt met uitzicht op de witte vlakte van Deadvlei, nog voor zonsopkomst. De zon werpt zijn eerste oranje licht over het zand en onze schaduwen liggen lang en scherp op de helling achter ons. Beneden maakt een grote groep toeristen haastig foto’s.

De vlakte is een oude kleipan waar ooit water stond. Toen dat verdween stierven de bomen die er groeiden, maar door de droogte zijn de stammen nooit vergaan. Ze staan er nog steeds, zwartgeblakerd door de zon, tegen de witte klei en de rode duinen.

Wij wachten. Het juiste moment van licht en schaduw moet nog komen.

Wanneer de eerste groepen vertrekken en er geen nieuwe mensen aankomen, weten we dat het moment daar is.

We rennen van de duin naar beneden. Even zijn we weer kind. We fotograferen tot onze vingers pijn doen: licht, schaduw, geel, rood en zwart, met de zandstorm als extra laag. Van boven zagen we nog oryxen door het duingebied trekken. Nu zijn ze verdwenen.

Terug door de storm

Wanneer het licht hard wordt en de hitte opbouwt, gaan we terug naar de fietsen. De toerismemassa komt nu op gang: busjes, 4×4’s, rijen mensen richting Deadvlei. De wind is niet gaan liggen. Hij is harder geworden. Windkracht acht, recht van voren.

De chauffeur vindt ons knettergek dat we dit stuk willen fietsen. Misschien heeft hij gelijk, maar het landschap is te goed om over te slaan. Na een uur hebben we tien kilometer. Het is bloedheet, topzwaar en oorverdovend. Wind is vervelend. Tegenwind is afschuwelijk. Stormwind recht van voren is iets anders.

We wisselen elkaar af aan kop. Vijftien kilometer. Twintig. Na dertig verschijnt achter ons de auto waarmee we zijn gekomen. De chauffeur stapt uit en geeft ons eigenlijk geen keuze. Het is 37 graden. Hij heeft gelijk. Op de terugweg lijkt de rit ineens op een safari: struisvogels, springbokken, oryxen en jakhalzen steken de vlakte over.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal