Vanuit Ulaanbaatar is het zestig kilometer met de bus naar Nationaal Park Gorkhi-Terelj, het meest toeristische maar voor kamperen meest geschikte deel van Mongolië. Langs de rivier staan al veel stadse Mongolen; niet voor niets staat het land bekend als de grootste camping ter wereld. We volgen het heldere water stroomopwaarts en maken kamp op een open plek boven het water, naast een doorwaadbare plaats waar de vrij rondlopende paarden en koeien dankbaar gebruik van maken. De rust is van korte duur: aan de overkant redden we met onze groep twee Amerikanen die door twee dronken Mongolen te paard worden beroofd, mogelijk met een mes. Zodra de Amerikanen vrij zijn, keert de agressie zich tegen ons, met stenen en stokken, tot iedereen langs de rivier te hulp schiet en we de twee wegjagen. Sindsdien houden we de geldriem dag en nacht om.
Dammen bouwen
Het is warm en de rivier lonkt, niet alleen voor verkoeling maar vooral voor onze Nederlandse waterbouwkundige aard. Eerst bouwen we een koelkast voor de pivo, dan een strekdam en een dieper zwembad. Het werkt aanstekelijk: al snel helpt de hele groep mee. Hoe verder de dam vordert, hoe sterker de stroming; we sluiten de rivier voor een paar seconden af, tot het water er net zo hard overheen stroomt.
Er is weinig mooier dan zinloze dammen bouwen.
De rivier is diep genoeg om de uitlaat van een gewone auto te verzuipen, maar dat houdt de Mongolen niet tegen: meer dan tien keer rijden ze zich midden in het water vast, waarna ze met man en macht weer op het droge worden getrokken. Ook ik help mee, wat een uitnodiging oplevert om bij een kamperende familie te eten: mals lamsvlees en groente van de barbecue, en daarna de gedistilleerde variant van de paardenmelk, waarvan de smaak nog het meest aan dieselolie doet denken.
Een tent aan flarden
We worden wakker van knorrende varkens en het tevreden gebrom van koeien en jaks rond de tent. Verderop langs de rivier ontmoeten we leraren die hier als semi-nomaden de zomer doorbrengen; vanwege rondzwervende wolven nodigen ze ons uit de tent naast hun ger te zetten. Voor de bus naar Ulaanbaatar lopen we terug naar Terelj en zetten de tent op in een gerkamp zonder toeristen. We worden uitgenodigd in de disco-ger voor de verjaardag van een lokaal meisje, maar de mannen zijn zo dronken dat we snel opstappen. Daarop stormt de dronkenste Mongool naar buiten en trekt onze hele tent aan gort. Wat een dronken hufter. Het goede nieuws: een andere familie ontfermt zich over ons, haalt er een naaimachine bij en naait de tent weer dicht, terwijl de boosdoener er door de minder dronken Mongolen van langs krijgt.