Vandaag moeten we Rusland zien binnen te komen. We nemen afscheid van Gerrit en rijden de laatste vijftig kilometer naar Narva. Ons paspoort heeft een zakenvisum, waarmee we vrij door Rusland kunnen reizen zonder de hele route vooraf vast te leggen. Daar was wel een uitnodiging voor nodig, die we via het reisbureau in Irkoetsk hebben geregeld, hetzelfde bureau waar we onze treinkaartjes voor Rusland kochten. De papieren voor de auto horen in orde te zijn, maar zeker weten doen we het niet. Vlak voor de slagboom wil Brent nog snel een fort fotograferen, terwijl wij al staan te wachten. Bij de grens wil de Estse grenswacht de slagboom niet omhoog doen. We begrijpen niet wat hij wil; smeergeld krijgt hij niet van ons. Pas als we een andere automobilist een groen briefje zien overhandigen, waarna de slagboom wél opengaat, snappen we wat hij al die tijd probeerde uit te leggen.
Het groene briefje
Op een soort plattegrond rijden we terug naar de rand van Narva, naar een grote lege vlakte achter hekken. We krijgen een kaartje met het nummer drie, gaan logischerwijs bij paaltje drie staan, maar dat is voor vrachtwagens; wij moeten in rij twee. De bestuurder meldt zich bij een loket, de rest mag de auto onder geen beding verlaten. Na al die ophef hoeft Martin alleen het kenteken door te geven. De eerste vier tekens komen op het groene briefje, en zonder te betalen kunnen we terug naar de grens.
Na al die ophef hoeft Martin alleen het kenteken door te geven, genoteerd op het beruchte groene briefje.
De Russische kant
Met het briefje maken we een betere indruk, al worden we geen vrienden meer. We melden ons bij de Estse douane, rijden over de brug bij de Narva en komen stil te staan tussen auto’s vol mannen in dezelfde zwarte leren jassen. Aan Russische kant moeten we vooral blijven zitten tot het ons wordt toegestaan. De douanedames weten niet goed raad met onze paspoorten, want met cyrillisch schrift is geen rekening gehouden, en bovendien hebben wij met zijn vieren drie verschillende visa. Dan volgen de loketten: migratieformulier, stempels, bagagecontrole. Bij het openen van de achterklep verspreidt de geur van twee weken kamperen in de regen zich over het terrein. Het zijn vooral jonge grenswachters, die de lol inzien van vier Nederlanders die er niets van begrijpen, en lachend mogen we door, langs een laatste controle van de autopapieren en het rijbewijs. Dan zijn we er echt.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering4. Leeg Estland: het urangebied bij Narva en de witte nachten2 juni 2005
Volgende aflevering ›6. Sint-Petersburg: gaten in de weg, marmer onder de grond7 juni 2005Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.