Sprinkhanen, wolven en wodka bij het Hövsgöl

Van Mörön is het nog honderd kilometer naar Khovsgol Nuur, maar over sporen vol kuilen kost dat drie uur. Bij de parkingang betalen we twee dollar per persoon (ongeveer €1,60) voor drie dagen. We worden afgezet in het toeristenkamp van Hatgal, dat tot onze teleurstelling niet eens aan het meer ligt; daarom regelen we met Jimmy een tweedaagse paardrijtocht langs de westoever, met gids en pakpaard, zodat we het meer wél zien en in de vrije natuur slapen.

Gefrituurde sprinkhanen

In het kamp zit een Nederlands stel dat zich permanent in Mongolië wil vestigen, al weten ze nog niet hoe ze dan de winter doorkomen. Wij overleven prima: warme douche en rundvlees, al is het maar een schaaltje reepjes voor ons vijven, niet genoeg om onze lege magen te vullen. Daarom beproeven we de sprinkhanen uit het veld, die gefrituurd lekker zouden zijn. Twintig seconden in de hete olie blijkt ideaal voor een krokant resultaat.

Wij dachten dat het in Mongolië onfatsoenlijk is te weigeren wat je wordt aangeboden, tot we de Mongolen een bord gefrituurde sprinkhanen voorhielden.

Wolven en wodka

Bij het kampvuur vertelt Aamaa dat hij in het westen is geboren en zes jaar geleden naar Ulaanbaatar kwam, een reis van 29 dagen; ’s winters rijdt hij toeristen door de Gobi, want de rest is dan onbegaanbaar. Er leven naar schatting 24.000 wolven in het land, waarop flink wordt gejaagd omdat ze het vee aanvallen. ’s Winters gaan de schapen op stal; de roedels jagen op koeien en jaks, maar de khainag, een kruising van beide, laten ze met rust, want wat het oog niet bevalt, vreet het wolf niet. Björn en ik gaan met Aamaa en Jimmy naar de plaatselijke kroeg, een houten keet met drank en zonder muziek, waar volksliederen en wodka het vermaak zijn. Mijn bijdrage, een onuitstaanbaar Wilhelmus, valt niet in de smaak. Taktoi! Tegen tweeën wordt Aamaa horizontaal in een andere kamer gelegd en Björn van de straat geplukt.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.