Home AziëChinaGolmud: wachtkamer voor de nieuwe spoorlijn naar Lhasa

Golmud: wachtkamer voor de nieuwe spoorlijn naar Lhasa

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:

Golmud, in de provincie Qinghai, is de pleisterplaats voor de dagenlange busreis van Noord-China naar Tibet. Wij zijn eigenwijs en weigeren de hoge kosten: 1.600 RMB per persoon (ca. €160) en de verplichting om in groepsverband te reizen, lijkt ons niet de manier om het echte Tibet te leren kennen. Dus trekken we ons eigen plan en besteden onze dagen aan de stad zelf. We nemen een kamer in het Golmud Hotel voor 40 RMB per nacht (ca. €4). We hebben allebei last van neusbloedingen, waarschijnlijk door de ijle lucht op deze hoogte.

Met 210.000 inwoners op 2.800 meter is Golmud naar Chinese maatstaven klein. Lang zal dat niet duren.

Sinds juli 2006 is Golmud het beginpunt van de nieuwe spoorlijn naar Lhasa; voor het eerst is Tibet per spoor bereikbaar.

Een lege stad

Op het eerste gezicht valt er weinig te beleven. Het stadsdeel tussen ons hotel en het station is een aaneenschakeling van nieuwe woonblokken zonder smaak of kraak. Elke straat heeft een eigen functie: een straat vol computerwinkels, een straat met handelaren in stenen en mineralen, alsof de gilden hier nog bestaan. Het ontbreekt alleen aan klanten en aan leven. Aan kleur niet: er wordt scheutig omgesprongen met rode Chinese vlaggen, en de straten staan vol met groene, lege taxi’s.

De bazaar

Net als we concluderen dat Golmud een lege stad is, komen we uit bij een grote bazaar. Er wordt gekocht en verkocht, gehandeld en onderhandeld. Je kunt je laten wegen, je schoenen laten poetsen of repareren. Ik laat een oud vrouwtje mijn schoenen maken voor 1 RMB (ca. tien cent). Hier is Golmud kleurrijk en vol leven, en tegelijk een vreselijke teringherrie: voor iedere winkel staan luidsprekers op een volume dat eerder bij een houseparty past.

Met een woordenboek komen we een heel eind in het gesprek met de mensen hier. Je wijst aan wat je wilt zeggen, de ander leest het in zijn eigen taal en wijst iets terug. Zo blijkt dat onze nieuwe vrienden geen Engels spreken maar wel kunnen schrijven, en zo komen zij te weten dat wij ongehuwd samenwonen. Dat leidt tot bijna evenveel verbazing als onze neuzen, die in vergelijking met het verfijnde Chinese rookorgaan enorm zijn.

Laat een bericht achter


Meer inspiratie