We worden wakker in weer een nieuwe stad, en moeten eerst van kamer wisselen omdat de douche geen water geeft. Zhongwei is met ruim een miljoen inwoners naar Chinese maatstaven klein, en ook hier is de bouwwoede groot. Door de straten rijden riksja’s; op het rode plastic van een theeterras laten we na het derde kopje groene thee het leven langs ons heen gaan, tot het plan rijpt een fiets te huren om de Chinese muur te zoeken, die hier ergens moet liggen.
Op zoek naar de muur
De terraseigenaar helpt met de zoektocht naar een fietsverhuur en zet er flink de pas in, maar zonder resultaat. Plan B is een taxi: we onderhandelen met een man met een auto, wat een joelende menigte trekt, en spreken 60 RMB (€6) af om tot vijf uur rond te rijden. De rit wordt een rondleiding door een agrarisch landschap van lemen huizen en rijst- en maïsvelden, waar het graan op de verharde weg wordt gedorst.
Een muur van leem
Dan bereiken we de muur, aan de rand van de Tengger-woestijn, nog in originele staat.
De Chinese muur is hier een ingezakte lemen wal, niet altijd te onderscheiden van het natuurlijke reliëf.
Het effect wordt versterkt door de zandduinen die ertegenaan schuren: de woestijn rukt op uit het noorden. Men probeert hem een halt toe te roepen met grootschalige irrigatie, met water uit de Gele Rivier, en met stromatten die het zand vasthouden, en lijkt daar aardig in te slagen. We sluiten de dag af in een piepklein restaurant waar we naar binnen worden gelokt; het eten valt tegen, en we besluiten voortaan niet meer te eten waar we naar binnen worden gepraat. Hoe meer moeite de eigenaar moet doen om klanten te werven, hoe minder tijd er overblijft voor het eten.