Naar Kalbarri: rook boven het stoppelland

’s Ochtends, als de vliegen alweer irritant zijn en de kangoeroes zich nog steeds niet laten zien, gaan we op weg. Op de weg naar Geraldton is een road-train gekanteld; we passeren het ongeluk net voor de afsluiting. In Geraldton trakteren Emiel en Heidi ons op koffie op een terras, wat in Australië niet vaak voorkomt: een plek die de moeite waard is om even te gaan zitten. Heidi regelt hier Greyhound-kaartjes van Overlander Roadhouse naar Perth, voor over tien dagen. Daarna rijden we een paar honderd kilometer door akkerland naar Kalbarri. Nadat de boeren hebben geoogst, branden ze de stoppels plat, zodat er overal rook hangt. We stoppen bij een groot zoutmeer, waar de witte toplaag is gebarsten.

Kloven en kliffen

Bij de camping ligt de zee geen honderd meter verderop. In een kleine baai, geklemd tussen de rotsen, snorkelen we. Vanaf de kust lijkt het een dode plek, maar onder water is het glashelder en vol vissen; we zwemmen door scholen nieuwsgierige vissen, en zien een groep van zes van wel zestig centimeter. Jammer dat het water zo koud is dat je er geen half uur in blijft.

Kalbarri National Park is een enorm gebied van laag bushgewas, doorsneden door de Murchison River, die dramatische kloven heeft uitgesleten. De lange bushwandeling die we willen maken gaat niet door: de track is te zwaar voor onze auto, die over de ribbels uit elkaar trilt. In plaats daarvan lopen we ’s middags over de kliffen, waar het zandsteen door erosie tot bizarre vormen is uitgesleten, met verticale kolommen die overblijfselen zijn van prehistorische wormgangen, harder dan de rest. ’s Avonds neemt Emiel ons mee uit eten vanwege zijn promotie: pasta met garnalen voor mij, een Pink Snapper voor Floor.

Nadat de boeren hebben geoogst, branden ze de stoppels plat, zodat er overal rook boven het land hangt.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.