In een te klein koekblik naar Songpan

Van Langmusi naar Songpan kun je met de bus voor 90 RMB, maar met vijf medereizigers charteren we voor 700 RMB een minibus. Op het dak mag de bagage niet, dus wordt het krappe busje met de rugtassen ronduit overvol, en de kapotte rugleuningen maken er een helletocht van negenenhalf uur van, al maakt het landschap veel goed.

Marmotten en gieren

We klimmen over een onverharde weg de bergen in, door graslanden als die van Mongolië, maar hoger en ruiger. Hamsters steken de weg over, dikke marmotten staan rechtop alert op gevaar, dat vooral van boven komt: adelaars op de telefoonpalen, gieren cirkelend in de lucht.

Voor het eerst zien we van dichtbij hoe groot een gier met drie meter spanwijdte is, zo elegant zwevend en zo smerig etend.

Zelf de schop ter hand

Op 4.000 meter, op een lege hoogvlakte waar de ademhaling zwaarder gaat, is de weg geblokkeerd: hij is opengebroken en de machine is vastgelopen, dus zitten de arbeiders ernaast te niksen. Het is een terugkerend beeld, één die werkt en de rest die toekijkt, en toch produceert China veel goedkoper dan wij. Niemand denkt eraan de berg zand die de rijbaan blokkeert opzij te scheppen, dus doen we het met z’n zevenen zelf, anders hadden we er nog uren gestaan. Volledig geradbraakt komen we ’s avonds aan in Songpan, waar we de “mannetjes” die een duur hotel aansmeren negeren en voor 60 RMB een schone kamer bij een kleine zelfstandige vinden.