De speedboot naar Kapit is een opgevoerde rondvaartboot met turbodiesel, die met zestig kilometer per uur stroomopwaarts jaagt. Op het dak zitten kan niet, dus we zitten binnen, waar de airco het ijskoud maakt: zelfs met trui en sokken word je sloom van de kou. Aan boord draait de nieuwste James Bond, die net in de bioscoop draait. Binnen een half uur zien we ons eerste longhouse, en de omvang verrast: een houten gebouw op palen dat honderden meters lang is, waarin een groot aantal families woont. We passeren er vele, afgewisseld met platforms vol boomstammen die op transport wachten. Kapit is alleen over water te bereiken; toch rijden er auto’s, aangevoerd over diezelfde rivier.
Er lopen geen wegen naar Kapit, en toch rijden er auto’s: alles is over het water aangevoerd.
De vergunning en de durianmarkt
Bij het overheidsgebouw vragen we de vergunning aan die je nodig hebt om verder stroomopwaarts te reizen. Een formaliteit: formulier invullen, paspoort tonen, een uitgetypt papier met stempels terug. Kapit is het bestuurscentrum voor het achterland, en de tribe hier is de Iban, bij de ouderen herkenbaar aan de halstatoeages en de uitgerekte oorlellen; de jongere generatie ziet er westers uit, en die cultuur zal binnen niet al te lange tijd verdwenen zijn. Op de markt voeren de durian en de lychees de boventoon. Zeven durian kosten 8 RM (ca. €1,80), maar we kopen ze niet: heel Sarawak ruikt op dit moment naar durian, een geur zo penetrant dat de vrucht niet mee mag in het vliegtuig, en terecht.
In deze serie: Terug door Zuidoost-Azië
- 4. Kuching, de tolerante stad
- 5. De Rejang op naar Sibu
- 6. Naar Kapit, waar geen weg heen loopt
- 7. Op het dak naar Belaga
- 8. Belaga, de laatste handelspost
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.