De Rejang op naar Sibu

Na het open water, waar Floor even moet gaan liggen van de deining, glijden we de rivier op, waar het aan dek meteen gezelliger is: Chinezen, Indiërs, Maleisiërs en mensen van de binnenlandse tribes door elkaar. Wat direct opvalt zijn de stapels boomstammen op de oevers en de houtverwerkende bedrijven, die zonder uitzondering Chinese namen dragen. Het water is bruin van het slib. We passeren verarmde dorpen waar het afval en het rioolwater rechtstreeks de rivier in gaan, met houten huizen op palen op de minst gewilde plekken. De boot is niet alleen vervoer voor mensen maar ook voor goederen, die bij elke aanlegplaats in hoog tempo worden gelost.

Elke houtverwerkende fabriek langs de oever draagt een Chinese naam: de handel van de rivier is in vaste handen.

Sibu, een stad die uit China had kunnen komen

Na ruim vijf uur komen we aan in Sibu, het handelscentrum voor het achterland, waar de bevolking vrijwel volledig Chinees is en de stad eruitziet alsof hij ergens in China ligt. Sibu is het hart van de Foochow-Chinezen, rond 1900 door het Brooke-bewind als landbouwkolonisten hierheen gehaald, wat verklaart waarom de stad zo Chinees oogt. Sibu heeft betere tijden gekend, of misschien juist slechtere: het eerste hotel is inmiddels meer een bordeel, het tweede bestaat niet meer, het derde levert een acceptabele kamer voor 35 RM (ca. €8), waar onze klamboe goed van pas komt. Sibu voelt grimmiger en harder dan Kuching: de blikken zijn geslotener, de omgang stugger, wat past bij een werkstad die op handel en houtverwerking draait en geen toeristen gewend is. Op straat wordt wel volop geleefd, een parkeerplaats verandert binnen een uur in een avondmarkt en de hawker stalls op het foodcourt lopen vol. Op het menu staat voor het eerst babi pangang: eten en bevolking beginnen naar Indonesië te kleuren.