Belaga, de laatste handelspost

Belaga is geen toeristenplaats: gemiddeld komen er twee tot drie reizigers per dag, en toevallig zitten we hier nu met zes blanken. Op het terras aan het water, op de gebruikelijke rood-witte plastic stoelen, raken we ’s avonds verzeild in een drankspel met ene Mr. Weng, die maar blijft aankomen met blikken Tiger. Het glas moet leeg, one finger, two finger. De volgende dag horen we dat hij een lokale “gangster” zou zijn, en of de rekening ooit betaald is, blijft in het midden; de waarheid krijg je in Azië zelden te horen. Overdag gaan we met een man die zich als Daniël voorstelt en toertjes aanbiedt, per longboat de zijrivier op om fruit te zoeken, want de regentijd is het seizoen dat durian en mangosteen uit de jungle komen.

Belaga was altijd de handelspost voor de bovenstroomse dorpen, maar de dam snijdt de rivier af en daarmee de reden van bestaan.

Een plaats zonder toekomst

We proeven zelf een durian: de geur is verschrikkelijk, de smaak zoet en weeïg, de structuur die van een overrijpe avocado met kokosmelk. Lekker kunnen we het niet noemen, maar minder erg dan gevreesd. Wat we onderweg horen weegt zwaarder dan de smaak: Belaga was altijd de handelspost voor de stroomopwaarts levende tribes, maar die kunnen de plaats niet meer bereiken door de enorme dam die verderop in aanbouw is. Voorlopig verdient Belaga nog aan de damarbeiders, maar ook dat is eindig. Daniël wil ons vooral toertjes en activiteiten verkopen, maar daar zoeken we het niet in: we willen een tijdje meedraaien en zien hoe de mensen hier echt leven. Dus draaien we zijn aanbod om en sluiten een deal voor vier dagen en drie nachten in het longhouse van zijn familie, waar morgen een bruiloft is, voor 600 RM (ca. €130), de invulling aan hem, als we maar mogen leven zoals de bewoners leven.