Kuching, de tolerante stad

We zijn op Borneo, in de deelstaat Sarawak, en het voelt goed om weer op ontdekkingsreis te zijn. We ruilen ons eerste hotel in voor het St. Thomas Diocesan Rest House, een houten constructie met karakter waarvan de planken kraken en die uitkijkt over de rode daken van Kuching, voor 23 RM (ca. €5). Het is hier al vroeg op de dag warm en klam, want we zitten weer vlak bij de evenaar. De stad ligt aan de Sarawak-rivier, waar longboats als watertaxi’s overheen schieten, en heeft veel koloniale gebouwen behouden omdat ze de oorlog zonder bombardement doorkwam. Wat vooral opvalt is de mengeling van mensen: Chinezen, moslims en Indiërs lopen samen over straat, eten op dezelfde plekken, sluiten vriendschappen en huwelijken. Die mengeling heeft een lange voorgeschiedenis, want onder de Brooke-rajahs was Sarawak een handelskust waar Chinese kooplieden, Maleiers en Dayak onder één bestuur naast elkaar leefden. Met een half miljoen inwoners blijft Kuching prettig overzichtelijk.

Chinezen, moslims en Indiërs eten hier op dezelfde plek en trouwen met elkaar: Kuching draagt zijn mengeling losjes.

Een plan voor de rivier

Bij het visitor center horen we wat er in de korte tijd te doen is. Twee dingen springen eruit: de Rafflesia, de grootste bloem ter wereld, die juist nu bloeit, en de verkenning van het binnenland. Dat laatste kiezen we eerst. Morgen gaan we met de boot naar Sibu, om vandaar de Batang Rejang stroomopwaarts te volgen tot Kapit en Belaga. De bussen in Kuching volgen geen zichtbare logica en zelfs de locals weten niet welke we moeten hebben, dus we nemen morgen gewoon een taxi naar de haven. Op de markt slagen we in goedkope broeken, 25 RM (ca. €5,50) per stuk, terwijl de winkelmeisjes giechelen, mogelijk omdat ik in een vrouwenwinkel naar mannenkleding sta te zoeken.