Kuala Lumpur en de opmars van AirAsia

De bus rijdt over de grens en dan noordwaarts over de Maleisische snelweg, langs uitgestrekte palmolieplantages die worden onderbroken door tropisch regenwoud op de steilere hellingen. Dat reliëf viel vorig jaar niet op, maar na elf maanden Australië kijken we met nieuwe ogen. In Kuala Lumpur staan de Petronas Towers boven de verkeerschaos uit, en de bus duikt het Puduraya-busstation in, ondergronds, slecht geventileerd, vol stilstaande dieseldampen. Het is het slechtste busstation dat we kennen. Bij het Indische restaurant naast ons hotel doen we ons te goed aan roti pisang, en op het station kopen we vast kaartjes voor de terugreis naar Singapore rond oud en nieuw, want dan is het druk.

Onder de Petronas Towers ligt het slechtste busstation dat we kennen, een ondergrondse hal vol stilstaande dieseldampen.

Now everyone can fly

De volgende dag rijden we naar de budgetterminal, ruim zeventig kilometer buiten de stad. Waar je een aftandse loods verwacht, staat een gloednieuwe terminal die uitpuilt van de mensen, vrijwel allemaal Aziaten. AirAsia bestaat vijf jaar en heeft met de slogan “Now everyone can fly” een groot deel van de regionale markt van Malaysia Airlines overgenomen. Zevenenveertig incheckbalies, twaalf binnenlandse en zeven internationale gates, om de paar minuten een vertrek naar ergens in Zuidoost-Azië. Vliegen is hier goedkoper geworden dan de nachtbus, en dat verklaart waarom half Maleisië in beweging is. We vliegen met een gloednieuwe Airbus naar Kuching en landen, tegen de verwachting in, niet op een modderige strip maar op een spiksplinternieuw vliegveld op Borneo.