eerste kerstdag op een verlaten weg

Een stralend blauwe hemel als we wakker worden. We hebben onze ergernis gisteren goed weten te verbergen toen een Britse familie het nodig vond hun camper vlak tegen onze tent te parkeren. Waarom mensen die neiging hebben terwijl er ruimte genoeg is om anderen hun privacy te gunnen, blijft ons een raadsel. Wij zijn om 6.45 uur al op, ruim voor hen; zij worden wakker van ons gerommel.

Na het ontbijt moeten we eerst de kloof weer uit, 13% stijgen op de vroege ochtend. Gelukkig duurt dat maar één of twee kilometer, met een mooi uitzicht op het azuurblauwe water diep beneden en de besneeuwde toppen in de verte. De route die volgt is niet bijzonder, een plat agrarisch landschap in South Canterbury, maar wel met de bergen aan onze rechterhand. De weg is rustig en de weinige medeweggebruikers zijn niet anders dan gewoonlijk.

Alles dicht, behalve één dairy

In Mount Somers stoppen we voor koffie met wraps, kaas, komkommer en tomaat. Met ons vakantiegeld gaat het goed: we hebben ons nog nauwelijks iets extra’s gegund, en toch komen we niets tekort. Na Mount Somers volgt 15 kilometer bijna kaarsrechte weg naar het zuiden, met de wind heerlijk in de rug, zodat we moeiteloos op 30 km/u rollen. De weg is volledig verlaten: het is Eerste Kerstdag en alles is dicht. Hadden we daar geen rekening mee gehouden, dan hadden we vandaag niets te eten gehad, geen prettig vooruitzicht voor een fietser.

In het weinig fietsvriendelijke Mayfield, aan een kaarsrechte weg, stoppen we voor de lunch. De eigenaar van de plaatselijke dairy is met zijn eigen kerstlunch bezig, maar laat Floor nog even binnen voor een pak sap en een zak chips. We lunchen zoals gewoonlijk: brood met kaas en tomaat, brood met banaan en pindakaas. Na Mayfield volgt nog eens 20 kilometer kaarsrechte, vlakke weg tot aan de Rangitata River, met opnieuw een gunstige zijwind van net achteren.

Het is Eerste Kerstdag en alles is dicht: hadden we daar geen rekening mee gehouden, dan hadden we vandaag niets te eten gehad.

We buigen af naar het noorden, op weg naar Peel Forest, een grote DOC-camping in een oerbos vol eeuwenoude bomen. De camping kost normaal NZ$15 per persoon, maar de registratieplek is dicht vanwege de kerst, dus staan we gratis op het grotendeels lege terrein tussen bomen die een tropische sfeer geven. De fietser die we een paar dagen eerder al tegenkwamen bij de Little River-route, komt hier ook net aanrijden. Nieuw-Zeeland lijkt een populair fietsland, maar veel andere fietsers komen we niet tegen. Geen zandvliegen hier, dus onze wonden van de laatste dagen krijgen eindelijk de kans om te genezen.

Duizend jaar oude bomen

Het is pas 16.00 uur, dus maken we vanuit onze tent nog een korte wandeling door het groene woud vol varens en oerbomen. De Big Tree heeft een doorsnede van 9 meter, is 31 meter hoog en zou 1.000 jaar oud zijn. Er is helaas nog maar weinig bos over in Nieuw-Zeeland: in minder dan 200 jaar is een groot deel van de eilanden door houtkap ontdaan van deze oorspronkelijke begroeiing. Wat vooral opvalt in het heldere licht van vandaag is hoe intens de kleuren zijn, het blauw en groen bijna onwerkelijk fel. ’s Avonds gaan onze laatste voorraden op: snelle noodpasta met restgroenten en knoflook, terwijl een opvallend felle volle maan opkomt.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig