het autovrije fietspad naar mount cook

We staan om 6.30 uur op, met de camping van gisteren nog vers in het geheugen: te veel mensen op te weinig ruimte, midden in het hoogseizoen van de kiwi-vakantie en de toeristenbussen uit het buitenland. Achteraf hadden we hier nooit moeten kamperen. Vroeg vertrekken is de remedie: zo min mogelijk auto’s op de weg.

Bij Lake Tekapo begint een variant van de Alps 2 Ocean-route over een pad langs een kanaal waar geen auto’s mogen rijden. Het scheelt meteen: deels asfalt, deels grind, vlak, en het kanaal zelf is even blauw en helder als het meer. Het water stroomt van Lake Tekapo naar Lake Pukaki. Boven het dal liggen de witte toppen rond Mount Cook, onze bestemming van vandaag.

Onderweg zien we hoe makkelijk we hier ergens hadden kunnen kamperen, aan het meer, in alle rust, in plaats van tussen de backpackers van gisteravond. Bij Lake Pukaki wordt dat besef nog scherper. Het water is turquoise, de bergen liggen er wit achter, en hier mag gewoon gekampeerd worden. De perfecte plek, een dag te laat ontdekt.

Een politiecontrole met gratis worst

Op de dam bij het meer staat een politiecontrole, niet om te bekeuren maar om fietsers en automobilisten te wijzen op vermoeidheid onderweg. We zitten midden in de kiwi-zomervakantie en de agent grapt dat er de komende dagen wel een miljoen kiwi’s langs zouden komen, een aantal dat overdreven is, want zoveel mensen wonen er niet eens op het hele Zuidereiland. Er is gratis limonade en brood met worst, onderdeel van de campagne. Kiwi’s maken graag een praatje, in schril contrast met de meeste buitenlandse toeristen die we tegenkomen.

Bij de dam ruilen we het autovrije kanaalpad weer in voor de doorgaande asfaltweg. Met nieuwe energie van cola en een broodje worst gaan we op weg naar Mount Cook, nog zo’n 55 kilometer, langs Lake Pukaki en niet over het grindpad aan de overkant dat doodloopt tenzij je een helikopter regelt. Dit is de weg waarvandaan de bekendste foto’s van Nieuw-Zeeland worden gemaakt: Mount Cook, wit en scherp, weerspiegeld in het turquoise water van Pukaki. De weg is rustiger dan verwacht: iedereen lijkt onderweg naar Queenstown.

Bij Glentanner, aan de noordkant van het meer, stoppen we in de hitte. Honderden Chinese toeristen stappen uit tourbussen voor een helikoptervlucht van dertig tot vijftig minuten boven het berggebied, $625 per persoon (ongeveer €375). Wie liever oversteekt naar de overkant van het meer betaalt $125 per persoon. Tussen de rondvluchten door bellen we Air New Zealand: we boeken telefonisch een vlucht van Nelson naar Auckland op 3 februari, bagage en fietsen inbegrepen, $320 in totaal (ongeveer €192). Dat scheelt een lange reis over land en zee als we straks aan het einde van het Zuidereiland zijn.

Tegenwind onder het ijs

Van Glentanner, ongeveer op tweederde van de weg vanaf de dam, is het nog 20 kilometer naar Mount Cook Village, door het brede dal van de Tasman River, gevoed door smeltwater van de gletsjers. Het landschap is zo open dat afstanden niet meer te schatten zijn. Het is er meer dan 30 graden, vreemd zo dicht bij al dat ijs. Dan draait de wind, en de laatste 10 kilometer ploeteren we er recht tegenin. Ik rijd voorop, Floor vangt zoveel mogelijk wind achter mij weg. Zwaar, maar goedgemaakt door het decor.

We rijden recht op het sneeuw- en ijsmassief af, terwijl de wind ons er bijna vanaf duwt.

De DOC-camping bij White Horse Hill zit propvol tenten, auto’s en campers. Na wat zoeken vinden we nog een vlak plekje, toevallig naast een picknicktafel die verder niemand claimt. We staan onder de gletsjers van de meer dan 3.700 meter hoge Aoraki/Mount Cook, en ondanks de drukte is de plek indrukwekkend genoeg om die te vergeven. Na ruim 100 kilometer, vooral de laatste 20 in hitte en tegenwind, zijn we op. Pasta met tonijn, dan snel opladen en vroeg en makkelijk slapen.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal