Filelopen op de Lycian Way van Adrasan naar Karaöz

Na de St Paul Trail hebben we nog een paar dagen. De bus brengt ons van Eğirdir terug naar Antalya, comfortabel en veel te warm; lange afstanden per bus hebben ze in Turkije goed geregeld. In Antalya huren we een auto en rijden we de bergen in ten zuidwesten van de stad. Na zes dagen stilte in de bergen is het even wennen om weer tussen het Turkse verkeer door te manoeuvreren.

Eindelijk vakantie

De Middellandse Zee is hier groenblauw en heel helder. De strandjes zijn smalle stroken kiezel naast de doorgaande weg, niet om van te dromen, maar het water is warm. Na de kou in de Bulgaarse bergen en de grauwe dagen in de Taurus duiken we er meteen in. Voor het eerst deze reis voelt het als vakantie.

Als uitvalsbasis kiezen we Adrasan, een baai met een strand vol pensions en een rij houten rondvaartboten in de baai. De keuze is niet toevallig: in Adrasan sluiten twee etappes van de Lycian Way op elkaar aan. Die route is de oudste langeafstandswandeling van Turkije, uitgezet door Kate Clow, die daarna ook de St Paul Trail bedacht. Mette wil hem al jaren lopen. Eén etappe, als afsluiter, gaat er nu in.

Russische karavanen

De etappe naar Karaöz is bijna eenentwintig kilometer met ongeveer twaalfhonderd meter klimmen, bij achtentwintig graden en vrijwel zonder schaduw. We beginnen vroeg. Niet vroeg genoeg: bij het beginpunt staan we midden in een wandelgroep van vijftien tot twintig man. We laten ze voorgaan, en ontdekken dan dat erachter nog meer van zulke groepen aankomen, allemaal Russischtalig.

Zes dagen hebben we op de St Paul Trail niemand gezien. Hier lopen we in de file. Groepen zijn niet mijn ding, reisgroepen nog minder en wandelende reisgroepen al helemaal niet, en mijn benen beslissen voor mij: ik ga ertussendoor en houd het tempo hoog tot ik vóór de voorste groep loop. Dan kijk ik om. Mette loopt een eind terug, ingesloten in een Russische colonne, en haar gezicht zegt genoeg.

Wie de stilte zoekt op de Lycian Way, moet eerst een inhaalstrategie bedenken.

We overleggen en kiezen een tactiek. De eerste groep is sneller dan wij, de rest langzamer. Dus houden we zoveel mogelijk afstand van de groep voor ons zonder de kop te worden van de groep achter ons. Dat lukt, tot er gepauzeerd wordt en alles weer door elkaar schuift. Wij wandelen voor de stilte, voor wat je hoort als er niemand praat, en dat is hier lastig te krijgen.

Mooi is de route wel. Het pad loopt hoog boven zee, over rotsen tussen dennen en bloeiende struiken, met uitzicht op roodbruine kliffen en de eilandjes voor de kaap. Wie geen bezwaar heeft tegen drukte, moet hem vooral lopen. Mette is na vandaag genezen van haar wens om de hele Lycian Way te doen. Wij zijn verwend.

De broccoliman

In Karaöz steek ik op goed geluk mijn duim op bij de eerste auto die langskomt. Of hij naar Adrasan gaat? Dat kan. Of hij taxi is? Dat kan hij wel worden. Hij noemt een prijs, zegt dat we vijf minuten moeten wachten, en is binnen vijf minuten terug.

Voor onze rugzakken is in de kofferbak geen plek: die is gevuld met broccoli. De bestuurder heet Mehmet. Hij heeft een paar kassen waarin hij paprika en broccoli teelt voor de export, en met een kofferbak vol groente is hij naast groenteboer ook nog even taxichauffeur en gids. Veel Turken hebben het zwaar met de inflatie, maar klagen hoor ik hem niet; hij doet er gewoon een baan bij. Zijn vrouw heeft een grootvader uit Bulgarije, vertelt hij, en zijn kinderen hebben blond haar en blauwe ogen. Net als ik. Ik zweer dat ik zijn vrouw nooit heb ontmoet.

Ik betaal hem ruim meer dan hij vroeg. Mehmet opent de kofferbak en reikt me een grote stronk broccoli aan, als een boeket. Wij hebben er niets aan, maar ik weet wie er wel blij mee is: onze gastvrouw, die in lachen uitbarst als ik haar het broccoliboeket overhandig.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig

Praktische informatie

Bereikbaarheid: Adrasan ligt in het district Kumluca, ten zuidwesten van Antalya; met openbaar vervoer is het lastig, een huurauto is de gebruikelijke keuze. Bussen van Eğirdir naar Antalya rijden in een kleine drie uur, vanaf ongeveer 600 lira (oktober 2026).

De etappe: Adrasan naar Karaöz is ongeveer 20,5 kilometer met zo’n 1.190 meter stijgen en dalen, via de vuurtoren van Kaap Gelidonya. Er is vrijwel geen schaduw en onderweg geen water: neem bij warm weer drie liter per persoon mee en vertrek bij zonsopgang. Ook begin oktober lopen hier georganiseerde groepen; wie rust zoekt, start zo vroeg mogelijk.

Terug naar Adrasan: tussen Karaöz en Adrasan rijdt weinig openbaar vervoer. Een lift met een lokale chauffeur kostte ons 800 lira, ongeveer veertien euro (1 euro is ongeveer 55 lira).

Slapen en eten: Adrasan heeft langs de baai een ruim aanbod aan pensions en restaurants. Karaöz is een klein dorp met weinig voorzieningen.

Beste reistijd: februari tot en met mei en september tot en met november. Begin oktober is het overdag nog bijna dertig graden en is de zee warm genoeg om te zwemmen.

Plan je reis

Overnachten in Turkije: vergelijk accommodaties ›
Trein-, bus- en vliegtickets in Europa: vergelijk op Omio ›
Activiteiten en excursies in en rond Adrasan: bekijk op GetYourGuide ›

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.