Turkije is een groot land met grote afstanden, maar het openbaar vervoer is goed ontwikkeld en goedkoop. Het ruggengraat ervan is de langeafstandsbus; daarnaast zijn er deelbusjes voor de korte afstand, een beperkt maar groeiend treinnet en binnenlandse vluchten.
De bus als ruggengraat
De langeafstandsbus is in Turkije het belangrijkste vervoermiddel tussen steden. Vanaf het busstation, de otogar, dat in elke stad van enige omvang aan de rand ligt, vertrekken bussen naar vrijwel elke bestemming in het land. Concurrerende maatschappijen rijden comfortabele, moderne bussen, vaak met steward, thee en wifi aan boord. Het netwerk is dicht, de frequentie hoog en de prijzen laag.
Ankara fungeert als centraal knooppunt: vanuit de hoofdstad zijn de meeste regio’s rechtstreeks bereikbaar. Wie van het ene deel van het land naar het andere reist, stapt er vaak over. Bagage, en met enig overleg ook een fiets, gaat onderin de bus mee.
Dolmuş en stadsvervoer
Voor de kortere afstand, tussen dorpen of binnen een regio, rijdt de dolmuş, een deelbusje dat een vaste route volgt en vertrekt wanneer het vol is (de naam betekent letterlijk “gevuld”). Het is goedkoop, flexibel en het meest voorkomende vervoer op het platteland, al vergt het wat geduld en lokale kennis om de juiste op te sporen.
In de grote steden is er stadsvervoer: Istanbul heeft een uitgebreid net van metro, tram, bus en veerboten, dat onmisbaar is in het vastlopende verkeer. De veerboten over de Bosporus zijn er bovendien een van de goedkoopste en mooiste manieren om de stad te ervaren.
Trein en vliegtuig
Het spoornet is historisch beperkt en traag, maar wordt uitgebreid met hogesnelheidslijnen. De belangrijkste verbindt Istanbul, Ankara en Konya. Voor de meeste andere trajecten is de bus sneller. Binnenlandse vluchten zijn er in overvloed en vaak goedkoop, en voor de grote afstanden tussen west en oost een reële optie.
Op eigen kracht
Wie Turkije per fiets of te voet doorkruist, krijgt te maken met de keerzijde van de moderne infrastructuur. De wegen worden op grote schaal vernieuwd, met nieuwe snelwegen en tunnels, wat het autoverkeer sneller maakt maar fietsers vaak op drukke doorgaande wegen aangewezen laat. Goede papieren kaarten zijn schaars en digitale kaarten werken niet overal betrouwbaar. Het bergachtige terrein, vooral langs de Zwarte Zee-kust, maakt reizen op eigen kracht zwaar. Tegelijk is het wegvervoer flexibel genoeg om onderweg van plan te veranderen: een fiets gaat zonder veel moeite mee in de bus of het busje naar de volgende stad.
De bus brengt je overal, goedkoop en met thee aan boord, en neemt desnoods je fiets mee als de bergen te veel worden.