We hebben de avond ervoor al stapeltjes gemaakt op de bedden van onze raamloze kamer: stapel één gaat mee, stapel twee blijft achter, stapel drie gaat naar Nederland. Bij DHL in de ambassadewijk blijkt de verzending een uitdaging. Een eerste indicatie komt op zevenhonderdvijftig euro, maar door het volume, omgerekend honderdvijftig kilo, dreigt het zeventienhonderd te worden. De vriendelijke man ziet zelf ook dat we een probleem hebben, belt een collega, en voor achthonderdvijftig euro, gelukkig hebben we een creditcard, gaan onze fietsen en spullen naar huis. We demonteren de fietsen zo ver mogelijk, alles gaat in plastic en in dozen, met heel veel tape.
Daarna kopen we op de tassenbazaar twee rugzakken voor vijftig lira, zodat we lichtgewicht verder kunnen. Het is even slikken. Niet zozeer om het geld, maar om de omschakeling: na maanden van eigen kracht en complete zelfstandigheid zijn we weer afhankelijk, weer één van de velen.
Weer achter glas, met een rugzak, in plaats van in de open lucht op eigen kracht.
Omdat we toch in Ankara zijn, struinen we door het hete, drukke oude deel. Vanaf de Byzantijnse citadel kijken we uit over de stad: tegen de hellingen liggen oude, deels ingestorte wijken met rode daken, die in hoog tempo plaatsmaken voor karakterloze flats. Het noordelijke deel rond Ulus is chaos en handel; het zuidelijke deel is de nieuwe, ruim opgezette stad, met brede straten, shoppingmalls en de ambassades op hun afgeschermde landgoederen.
Verkoeling vinden we in het nieuw geopende Gençlik Park, waar ’s avonds grote aantallen Turken samenkomen om te eten en plezier te maken in het pretpark. Een biertje kan ik vergeten, want het hele familiepark is drooggelegd, maar als alle lichten aangaan is het met zijn waterpartijen een lust voor het oog. Samen gaan we in het reuzenrad, en ik koop nog een extra stoot adrenaline in de apparaten die G-krachten opwekken. Een nieuw begin van de reis.