We hebben de avond ervoor al stapeltjes gemaakt op de bedden van onze raamloze kamer: stapel één gaat mee, stapel twee blijft achter, stapel drie gaat naar Nederland. Bij DHL in de ambassadewijk blijkt de verzending een uitdaging. Een eerste indicatie komt op zevenhonderdvijftig euro, maar door het volume, omgerekend honderdvijftig kilo, dreigt het zeventienhonderd te worden. De vriendelijke man ziet zelf ook dat we een probleem hebben, belt een collega, en voor achthonderdvijftig euro, gelukkig hebben we een creditcard, gaan onze fietsen en spullen naar huis. We demonteren de fietsen zo ver mogelijk, alles gaat in plastic en in dozen, met heel veel tape.
Daarna kopen we op de tassenbazaar twee rugzakken voor vijftig lira, zodat we lichtgewicht verder kunnen. Het is even slikken. Niet zozeer om het geld, maar om de omschakeling: na maanden van eigen kracht en complete zelfstandigheid zijn we weer afhankelijk, weer één van de velen.
Weer achter glas, met een rugzak, in plaats van in de open lucht op eigen kracht.
Omdat we toch in Ankara zijn, struinen we door het hete, drukke oude deel. Vanaf de Byzantijnse citadel kijken we uit over de stad: tegen de hellingen liggen oude, deels ingestorte wijken met rode daken, die in hoog tempo plaatsmaken voor karakterloze flats. Het noordelijke deel rond Ulus is chaos en handel; het zuidelijke deel is de nieuwe, ruim opgezette stad, met brede straten, shoppingmalls en de ambassades op hun afgeschermde landgoederen.
Verkoeling vinden we in het nieuw geopende Gençlik Park, waar ’s avonds grote aantallen Turken samenkomen om te eten en plezier te maken in het pretpark. Een biertje kan ik vergeten, want het hele familiepark is drooggelegd, maar als alle lichten aangaan is het met zijn waterpartijen een lust voor het oog. Samen gaan we in het reuzenrad, en ik koop nog een extra stoot adrenaline in de apparaten die G-krachten opwekken. Een nieuw begin van de reis.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Turkije
Waar deze dag ligt
Fietsreis van Praag naar de Kaukasus, nu in Turkije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 64. Naar het strand van Çakraz, op de avond van de finale
- 65. Na ruim drieduizend kilometer stappen we van de fiets
- 66. Liftend met de fietsen naar Ankara
- 67. De fietsen gaan in een doos naar huis
- 68. Door de outback van Anatolië naar Boğazkale
- 69. Hattusa, de hoofdstad van de Hittieten
- 70. Door het graanland naar Amasya
- Alle 105 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen