We ontbijten met Mehri en haar man. Hij is verpleger, zij lerares. Ze houden van kamperen, van lekker eten en van fotograferen, en het zijn mensen bij wie je je snel thuis voelt. Thuis houdt Mehri haar hoofddoek op, zolang wij er zijn.
Ze helpen ons met de plannen. Esfahan of Shiraz, met de bus of met de trein? Op maandag rijdt er geen trein. Hun voorstel: vlieg naar Shiraz en reis dan langzaam terug naar Teheran. De vlucht wordt geboekt, ongeveer zestig euro. We betalen hen in euro’s, en daar zijn ze blij mee: het is een spaarpotje voor de reis die ze zelf willen maken.
Eerst gaan we terug naar het wisselkantoor aan het Ferdowsiplein, naar de jongen van gisteren. Hij is blij ons te zien en ontvangt ons met thee. We wisselen vijfhonderd euro tegen 40.500 rial per euro, en nu wordt ook duidelijk wat er gisteren misging. In Iran rekent iedereen in twee munten tegelijk. Op papier bestaat alleen de rial, maar elke prijs wordt genoemd in toman, en voor het bedrag in rial moet er een nul bij. Het eten van gisteren kostte dus niet één euro twintig, maar bijna twaalf euro. En voor de haarborstel van 20.000 legden we een tiende van de prijs neer. Restaurant Moslem blijkt in heel Teheran bekend als de plek waar je goed eet. Dat verklaart de mensenmassa bij de deur.
Naar Tajrish is het met de metro dertien haltes. De trein is overvol, en voor een plekje moet je duwen. De metro is het terrein van kleine handelaren, die zich door de volle rijtuigen trekken.
Van alles komt er langs: kleding, tassen, schoenen, speelgoed, schroevendraaiers en schuursponsjes.
Je zal het maar niet nodig hebben. Je zou verwachten dat het richting het eindpunt rustiger wordt, maar het tegendeel is waar. Volkomen afgeladen komen we aan in Tajrish, waar de hele massa met roltrappen naar boven schuift. Niet één of twee verdiepingen, maar vijf of zes. Hoe diep zaten we eigenlijk? Boven de grond zien we waarom de metro zo vol zat: hier is het nog drukker. We staan nu vlak onder de bergen, en de stad is minder chaotisch dan in het centrum, maar de zee van auto’s en beton loopt gewoon door.
Tajrish is een populaire bazaar in het rijke noorden van de stad. Het noorden ligt een paar honderd meter hoger tegen de Alborz, met koelere lucht en minder smog dan het zuiden, en daarom bouwden de sjahs en de rijke families van Teheran hier hun huizen. Van rijkdom merk je in de bazaar weinig, want alles en iedereen loopt door elkaar. De winkeltjes vol saffraan ruiken naar bloemen. Saffraan is een van de belangrijkste kruiden in de Iraanse keuken.
Saadabad is eigenlijk een groot landgoed tegen de berg, waar de sjah woonde. Statig en groot, maar dan op Europese wijze, en ver van het leven in de stad beneden. Dat de sjah zo los van zijn bevolking leefde, is een van de redenen dat de revolutie van 1979 kon slagen. Nu is het een groene plek aan de voet van de bergen om de drukte en de stank van de stad te ontvluchten. Voor ons is het weinig verrassend: Europese landhuizen hebben we thuis ook.
De metro terug is vanaf de eerste halte afgeladen, en dan moeten we er nog twaalf. Floor heeft het beter in de vrouwencoupé. Ik sta geklemd tussen Iraanse mannen, maar het blijft gezellig. We stappen uit bij het Stadstheater, in de hoop op een terras. Terrassen vinden we niet, wel een plein waar flink wordt rondgehangen en gekletst. Als Iraniërs iets goed kunnen, is het praten met iedereen, bekend of onbekend.
Het park voor het theater is erg druk en elk bankje is bezet. Er hangt een andere sfeer dan in Park-e-Shahr gisteren. Mannen en vrouwen gaan hier op een andere manier met elkaar om, en er wordt anders gekeken. We raken aan de praat met een paar mensen, en al snel blijkt dat dit park de ontmoetingsplek is voor homo’s in Teheran. Het is de plek waar het min of meer wordt gedoogd, ook al gebeurt er niets. Onze gesprekspartner is een moderne Iraniër. De overheid hoort zich volgens hem niet met het privéleven van burgers te bemoeien. Als je homo bent, dan is dat zo. Het is geen ziekte. Volgende maand zijn er presidentsverkiezingen, en we vragen ons af of die openheid daarmee te maken heeft.
Op de weg terug naar Mehri helpt een jong studentenstel ons de goede kant op, in uitstekend Engels. De metro is inmiddels zo vol dat de mensen op het perron naar binnen worden geduwd, net zo lang tot de deuren dicht kunnen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering1. Sjaals uit de handbagage
Volgende aflevering ›3. Een vrijwilliger in Shah CheraghSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen