Om half zes gaat de wekker. Om vijf over negen vliegen we van Teheran naar Shiraz, en Mehri heeft op een briefje geschreven hoe we met de metro op het vliegveld komen. We nemen afscheid van de eerste mensen die we in Iran hebben leren kennen. Twee keer overstappen met een metro die werkt als een klok, en we staan bij Terminal 2 van Mehrabad. Al vanaf het perron neemt een man die aan de universiteit van Shiraz werkt ons op sleeptouw. We zijn te vroeg om in te checken, dus er is tijd voor ontbijt en koffie. Inchecken is zo gepiept, en de bagagecontrole verdient die naam nauwelijks.
We vliegen met Qeshm Airlines. In de hal hangen foto’s van wat Iraanse ingenieurs hebben gebouwd. Het toestel is geen wrak, wat je na alle berichten over de veiligheid van Iraanse vliegtuigen wel zou verwachten. In een hoek van het vliegveld staat een rij afgedankte toestellen uit elkaar te vallen. Sinds de nucleaire deal is het embargo deels opgeheven, en er worden nieuwe vliegtuigen besteld en een groter internationaal vliegveld gebouwd. Geld overmaken naar of uit Iran kan nog steeds niet. Daarom lopen veel zaken via tussenpersonen in Dubai, en is er in de winkels toch van alles te koop. Het grootste probleem, hoor ik steeds, is de inflatie.
Ruim een uur later staan we in Shiraz. Het adres van onze homestay hebben we in het Farsi via WhatsApp gekregen, en dat maakt de taxirit een stuk eenvoudiger. Voor 150.000 rial worden we, door een gigantische verkeerschaos, afgeleverd bij het huis van Behnam. Zijn moeder ontvangt ons en brengt ons naar de grote kamer op de eerste verdieping, ons onderkomen voor de komende dagen. Voor we de stad in gaan, eerst een uurtje niets en een douche, in de tuin.
Naar het centrum is het ongeveer drie kilometer lopen, langs een drukke weg vol toeterende auto’s, voor het grootste deel groene en gele taxi’s. Onderweg vinden we een tentje met verrassend lekkere kebab. Intussen leren we de Farsi cijfers, zodat we de prijzen kunnen lezen. In de oude stad staan deels lemen huizen in mooie straten. Iedereen is vriendelijk, en een lach en een salaam openen elke deur. Zo raken we aan de praat met een Iraanse familie die in Adelaide woont.
Bij de Shah Cheragh-schrijn mag Floor alleen naar binnen in een chador, een vormloze lap stof die alles van het vrouwelijk lichaam verbergt. Hier is Iran ineens minder leuk als je vrouw bent. Ik hoef me nergens aan aan te passen, hoewel ik hier ook in een lange broek en een overhemd met lange mouwen rondloop. Eerst denken we vrij te kunnen rondlopen, maar het is de bedoeling dat je met een gids gaat, zodat de rust op deze heilige plek niet wordt verstoord. Over het grote plein lopen vrouwen in wapperende zwarte chadors. Het voordeel van onze gids, een vrijwilliger, is dat we de graftombes van dichtbij mogen zien. Naar binnen mogen we niet, dat is voorbehouden aan moslims. In de tombes liggen twee broers van imam Reza, de achtste imam van de sjiieten, wiens eigen graf in Mashhad het grootste bedevaartsoord van Iran is. Ook hierheen komen mensen uit het hele land.
Wat ons het meest overweldigt, is de bouw: tegelmozaïek aan de buitenkant, en binnen een spiegelpaleis. Wanden en koepels zijn bekleed met aineh-kari, mozaïek van duizenden stukjes spiegelglas. Vanuit de deuropening mogen we kijken. Binnen liggen mensen te slapen of zitten ze op kleden, schoenen uit uiteraard. Niemand geeft ons het gevoel dat we niet welkom zijn. Wat het plein mist vergeleken met Oezbekistan zijn bomen. Zonder schaduw en groen heeft zo’n groot plein geen intimiteit.
We struinen verder, langs moskeeën met betegelde koepels, langs wegen waar de auto’s permanent in de file staan, en door het doolhof van de bazaar, waar alles te krijgen is als je weet waar je moet zijn. Op een plein tussen de bazaar en weer een moskee zien we de avond vallen. De vrachtdragers van de bazaar zitten op hun karren de dag door te nemen. Kinderen willen graag op de foto. Meisjes in modieuze kleding en met gekleurde sjaals maken selfies of staan model voor hun vriendinnen, met tegelmozaïek als achtergrond.
Het plein voor de Vakilmoskee is helaas ook een pleisterplaats van bejaarde toergroepen. Er zijn een paar terrasjes, maar daar wil je niet tussen gaan zitten. Iets eten is lastiger dan je denkt, want restaurants zijn van buiten onzichtbaar en terrasjes zijn er nauwelijks. IJs en sap zijn er wel overal, met smaken die we niet kennen: saffraanijs, of wortelsap met een bol pistache- of saffraanijs erin.
Overdag zit iedereen al aan het ijs, en ’s avonds staan er rijen van tientallen meters voor de betere ijszaken.
Flaneren en ijs eten, dat lijkt hier het avondprogramma. Er lopen net zoveel vrouwen als mannen op straat. De stellen die we zien, komen op ons heel gelijkwaardig over, en de mensen gaan ontspannen en natuurlijk met elkaar om. Terug nemen we een taxi, want lopen door dit verkeer is te ver. We spreken vooraf een prijs af, 100.000 rial, waarna de chauffeur zijn weg zoekt door de opstoppingen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen