Van Tabriz rijd ik naar het zuiden, een lange dag van ruim honderddertig kilometer. De weg is een drukke snelweg, en de tegenwind die me al sinds Armenië achtervolgt blaast onverminderd door. Bij een voetgangersbrug hangen borden in het Farsi en het Engels: Turkije en Europa de ene kant op, Irak de andere, Karbala twaalfhonderd kilometer, Erbil driehonderd. Ik ga bewust die kant op, richting Iraans Koerdistan.
Waar het Urmiameer lag
De vlakte die ik oversteek is kurkdroog, vlak, geel en stoffig. Hier lag ooit het Urmiameer, een van de grootste zoutmeren ter wereld, dat de afgelopen decennia grotendeels is verdampt door dammen en irrigatie.
Dan komt de lange klim, over een weg vol vrachtwagens. Ik ben moe en de wind staat pal tegen, dus als er een truck stapvoets naast me kruipt grijp ik de kans om me een eind te laten meetrekken. Veel chauffeurs op deze route zijn Afghanen, en deze ook.
Boven gekomen stopt hij. Ik wil hem bedanken, maar een bedankje interesseert hem niet.
Wat hij wil is mannenliefde, als tegenprestatie voor het stukje omhoog.
Gelukkig draait de weg na de top weer naar beneden. Daar trap ik aan en maak ik me, letterlijk, uit de voeten.
Niet alles is zo ongemakkelijk, verre van. Bij een kraam vol watermeloenen en gele Perzische meloenen stop ik om er een te eten, wat te kletsen en een foto te maken, en dat is gewoon gezellig. Zo gaat het meestal: mensen zijn nieuwsgierig en gul, en ze willen allemaal op de foto. Iraanse mannen zijn daarbij aanrakerig. Ze pakken je arm, slaan een hand op je schouder, leunen tegen je aan voor de foto. Dat hoort erbij en stoort me niet.
Bij een eethuis ’s middags zit een man die het anders aanpakt. Hij speelt de baas en wil per se dat ik bij het eten een glas whiskey drink, terwijl alcohol in Iran verboden is. Stoerdoenerij, denk ik, laten zien dat hij heel wat is. Hij is dominant en op een vervelende manier aanrakerig, misschien juist door de drank. Ik eet mijn daghap, drink mijn thee en houd het kort.
Uit het zicht slapen
Het zit me niet helemaal lekker, en dat bepaalt waar ik ga slapen. Langs de hoofdwegen is het te druk en te bewoond, en deze man zat niet ver weg. Vanavond wil ik niet gevonden worden. Op mijn GPS zie ik een pad de heuvels in, weg van de huizen, en dat volg ik tot ik een vlakke plek vind tussen de gele bloemen.
In het laatste licht zie ik op een smal pad langs de helling drie dieren lopen. Schapen zijn het niet, denk ik, eerder wolven. Ze verdwijnen achter de heuvel. Ik zet mijn tent op, uit het zicht van de weg. Het was geen makkelijke dag, maar ik lig veilig en alleen, en dat is precies wat ik nu wil.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.