Vandaag gaan we met Behnam naar de meest historische plek van Iran: Persepolis. Het was een van de hoofdsteden van het Perzische rijk, zo’n 2.500 jaar geleden gebouwd. Archeologen vermoeden dat de koningen er elk voorjaar Nowruz vierden, het Perzische nieuwjaar op de lente-equinox. De stad was nog niet eens af toen Alexander de Grote bijna tweehonderd jaar later de boel kwam plunderen en slopen. Daarna raakte Persepolis meer dan tweeduizend jaar zo goed als vergeten. Pas in de jaren dertig van de vorige eeuw begonnen de opgravingen van het complex van dertien hectare.
Een deel van de zuilen staat nog overeind, net als de Poort van Alle Naties, waardoor je het terrein binnenkomt. Het bijzonderst is de trap van het Apadana, de grote audiëntiezaal. In de reliëfs langs de trap lopen de afgezanten van alle volken die hun respect kwamen betuigen aan wat toen het grootste en machtigste rijk ter wereld was, elk met hun eigen kleding en hun eigen geschenk. Het is fijn dat we hier met Behnam zijn. Hij is prettig gezelschap, spreekt goed Engels en kan uitleggen waar we eigenlijk naar kijken. Het is druk, en bijna alleen met Iraniërs.
Voor de lunch wil Behnam ons naar een fancy restaurant brengen, waar ook veel toeristen komen. We leggen hem uit dat we liever niet tussen de toeristen zitten en dat we zelf ook niet zo fancy zijn. Zo belanden we, terug in Shiraz, in een restaurant waar alleen Iraniërs eten, met livemuziek en trillende toetjes in de kleuren van winegums.
’s Middags heeft Behnam andere dingen te doen, en wij gaan de parken in. Vandaag is iedereen vrij. Het is Mab’ath, de dag waarop Mohammed volgens de overlevering in een grot bij Mekka zijn eerste openbaring kreeg en daarmee profeet werd. In Iran is dat een nationale feestdag, en de hele stad lijkt naar de parken te gaan. Bagh-e Eram is de trots van Shiraz, een botanische tuin met een grote villa erin. Het is er druk en vooral kleurrijk gekleed. Verscholen in de tuin zitten hier en daar stelletjes hand in hand, maar het meeste gebeurt er voor de camera. De selfiestick is de uitvinding van de laatste jaren: een foto waar je zelf niet op staat, is geen goede foto. De tuin staat vol hoge cipressen en bloeiende bloemen. Dit is niet voor niets de beste tijd om Shiraz te bezoeken. De vrouwen in zwarte chador steken scherp af tegen de felle bloemen. Voor de villa met de vijver ervoor is het dringen.
Park Azadi is van een andere orde. Hier wordt gepicknickt en gespeeld, en het park is bomvol met gezinnen, stellen en groepen studenten, mannen en vrouwen door elkaar, zonder dat iemand ervan opkijkt. In een Nederlands park zouden er liters wijn en bier doorheen gaan. Hier drinkt iedereen thee, en wij een flesje frisdrank van een van de stalletjes. Sommigen roken waterpijp.
Vooral bijzonder is het als twee vrouwen in zwarte chador samen aan een waterpijp lurken.
Zoals in de meeste parken buiten West-Europa is er ook hier een kermis, en een serieuze: een schommelboot, een achtbaan en een groot reuzenrad, waar we voor 40.000 in stappen. We gaan wel zes keer helemaal rond, met uitzicht over het groene Shiraz en het gegil van de meiden in de attracties onder ons. Waarom ontbreekt deze gemoedelijkheid op een Nederlandse kermis? Het zal toch niet aan de muziek liggen.
Het zogenaamd strenge islamitische Iran is hier ver weg, en het begint een patroon te worden. Behnam is uitgesproken tegen religie, en een paar jonge mensen die we vandaag ontmoeten, laten ons nadrukkelijk weten dat ze niet gelovig zijn.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering3. Een vrijwilliger in Shah Cheragh
Volgende aflevering ›5. Spiegels, martelaren en een krachthuisSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen