naar wilpena pound en de klim naar saint mary peak

Met de auto naar de Flinders Ranges

De nacht in Melrose is donker en stil, op het huilen van de possums na. Om zeven uur worden we gewekt door kangoeroes die naast de tent hoppen, en als daarna het vogelkoor begint, met de Laughing Kookaburra erbovenuit, is het mooi geweest. De zon komt op als een oranje bol en hult de eucalyptussen in een oranje gloed. We blijken naast de enige termietenkolonie van de camping te staan; pal naast hun fort worden ze toch wat agressief. Inpakken, douchen, wegwezen.

Via een mooie weg rijden we naar Alligator Gorge, maar het is een gure dag en de regen valt gestaag. De wandeling valt letterlijk in het water. We rijden noordwaarts, en richting Hawker wordt het landschap interessanter: kaler, en de aarde kleurt steeds roder. In Hawker tanken we vol voor $1,37 per liter; liever te veel dan zonder komen te zitten.

Saint Mary Peak

Voor het Flinders Ranges National Park registreren we ons: $7 per auto, in een envelop die we bij de ingang pakken, het ene deel in de brievenbus, het andere achter de voorruit. Al snel zien we emoes, die in de war raken als je stopt voor een foto. De vijftig hectare grote Wilpena Pound Campground kost $16, en je staat midden in de bush met warme douche en drinkwater, geen overbodige luxe in deze droogte.

Van daar klimmen we drie kilometer steil omhoog naar Saint Mary Peak, met 1.170 meter het hoogste punt van de Flinders Ranges. Er is geen begroeiing, dus het uitzicht wordt onderweg steeds mooier. Van boven zien we dat Wilpena Pound een ovale bergketen is met een verlaagd plateau in het midden. Hoge bergen heeft Australië niet, vlak is dit zeker niet.

’s Avonds belonen de sterren ons. Het is warm en windstil, dus we blijven met de olielamp buiten lezen in plaats van om acht uur in bed te liggen. Veel anders is hier niet te doen, en de weinige andere mensen zijn van een andere generatie. We vragen ons af waar al die rondreizende jongeren toch zijn. We zijn ze nog niet tegengekomen.

De kangoeroes op de camping vinden het doodnormaal om mee te eten van de pasta carbonara.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig