Vastgelopen in de klei naar Shyriaieve

Met forse tegenwind rijden we over saaie wegen naar Anan’iv, waar een vrouw met gouden tanden en roodgeverfd haar ons broodjes met vlees, dille en kool serveert, en vier oude mannen aan de pivo en vodka ons in het Duits een gedicht voordragen. Bij vertrek raden een paar mensen ons de weg af: het wegdek zou te slecht zijn, neem de snelweg. Maar wij denken te weten wat een slechte Oekraïense weg is, en met twee goede kaarten op zak gaan we toch.

De zwarte aarde wordt klei

De route loopt door mooi glooiend graanland, en de eerste 35 kilometer tikken we makkelijk weg. Dan zien we van ver een onweer naderen. Net voor het losbarst schuilen we achter een bosschage; de bliksem knettert, de donder roffelt, en het hoost. Als de bui overtrekt, is de mooie zandweg veranderd in een zuigende klomp klei. Natte tsjernozem laat het water niet wegzakken en verandert in een zware, plakkende klei: grote brokken vullen onze spatborden en blokkeren beide wielen. We komen niet voor- of achteruit. Met stokjes en handen bikken we de klei weg en duwen de fietsen over de smalle berm tussen graanveld en weg, vol distels, zodat onze benen een bloedende, muggen aantrekkende massa worden. Achter ons schuift een Lada door de modder; even lijkt het of een Lada overal doorheen komt, tot ook hij muurvast loopt. Daar moeten we stiekem om grinniken.

Even lijkt het of een Lada overal doorheen komt, tot ook hij muurvast loopt.

Een vijfsterrenhotel zonder water

Als moddermannetjes vol bloed en muggenbeten bereiken we Shyriaieve, opgelucht dat het hotel van de kaart er echt staat. Volgens de rokende mannen voor de deur is het een vijfsterrenhotel, een grap die pas echt landt als blijkt dat er geen douche is, sterker nog, helemaal geen stromend water; de kamer kost dan ook maar 60 UAH, zo’n €6. We mogen douchen bij vader en zoon Vitaliy en Woha, allebei stevig dronken, in een gammel houten hok achter in de tuin met op het dak een olievat vol koud water, omringd door een afvalberg waarover de ganzen lopen. Het is een luxe. ’s Avonds drinken we in het hotel de verplichte vodka met twee Oekraïense electriciens en een Moldaviër die met hoogspanning werken; zij zijn niet trots op Oekraïne en verlangen terug naar de tijd dat ze nog bij de Sovjet-Unie hoorden.

Verder in de serie

‹ Vorige aflevering44. Naar Balta: de melkwagen, en Odessa op het bord13 juni 2010Volgende aflevering ›46. Naar Odessa, gele velden onder een blauwe hemel15 juni 2010

Aflevering 45 van 105 · Fietsreis 2010Naar het reisoverzicht ›